Βιογραφία
Ο Αλεσσάντρο Σκαρλάττι (Alessandro Scarlatti, 2 Μαΐου 1660 – 24 Οκτωβρίου 1725) ήταν Ιταλός συνθέτης της εποχής του μπαρόκ. Η μουσική του αποτελεί σημαντικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη φωνητική μουσική του πρώιμου μπαρόκ, με κέντρο τη Φλωρεντία, τη Βενετία και τη Ρώμη, και την κλασική σχολή τραγουδιού του 18ου αιώνα. Έγραψε πλήθος όπερες και καντάτες δωματίου, ενώ θεωρείται ο «πατέρας» της Ναπολιτάνικης όπερας.Ο Σκαρλάττι γεννήθηκε στο Παλέρμο, που ανήκε τότε στο βασίλειο της Σικελίας. Διδάχτηκε μουσική στη Ρώμη και παρουσίασε την πρώτη του όπερα το 1679. Το έργο συγκίνησε τη Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας, που διέμενε τότε στη Ρώμη, η οποία του προσέφερε τη θέση του Maestro di Cappella (μουσικός διευθυντής του παρεκκλησίου). Τον Φεβρουάριο του 1684 ύστερα από πιθανή μεσολάβηση της αδερφής του που ήταν τραγουδίστρια της όπερας, διορίστηκε μουσικός διευθυντής του παρεκκλησίου του Αντιβασιλέα της Νάπολης• Κατά τη διαμονή του εκεί, έγραψε μια σειρά από όπερες, που κέρδισαν το κοινό χάρη στη εκφραστικότητα και τη ροή τους, ενώ συνέθεσε πολλά άλλα έργα για εθνικές εορτές και επετείους.
Το 1702 εγκατέλειψε τη Νάπολη μετά την κατάκτησή της από τους Ισπανούς και βρήκε επαγγελματική στέγη στον μαικήνα των τεχνών Φερδινάνδο των Μεδίκων, για τον οποίο γράφει όπερες, που παίζονται στο ιδιωτικό του θέατρο κοντά στη Φλωρεντία. Επιπλέον, αναλαμβάνει τη μουσική διεύθυνση του παρεκκλησίου του Καρδιναλίου Οττομπόνι, ο οποίος τον επόμενο χρόνο τον προτείνει για μαέστρο στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζιόρε της Ρώμης. Επέστρεψε το 1708 στη Νάπολη κι έζησε μέχρι το 1717, μετά έζησε στην Ρώμη, όπου ανέβηκαν μερικές από τις καλύτερές του όπερες, καθώς επίσης και ορισμένα θρησκευτικά του έργα. Το τελευταίο μεγάλης κλίμακας έργο του θεωρείται η ημιτελής σερενάτα, που έγραφε για τους γάμους του πρίγκηπα Στιλιάνο, το 1723. Ο Σκαρλάττι απεβίωσε στη Νάπολη το 1725.