Βιογραφία
Η Σαροζίνι Ναϊντού (Sarojini Naidu, 1879–1949) υπήρξε Ινδή ποιήτρια, πολιτική αγωνίστρια και μία από τις σημαντικότερες γυναικείες προσωπικότητες του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη βρετανική αποικιοκρατία. Γνωστή ως «Αηδόνι της Ινδίας» (Nightingale of India), χάρη στη μουσικότητα και τη λυρική ομορφιά της ποίησής της, συνδύασε τη λογοτεχνική δημιουργία με την κοινωνική δράση, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών και τον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση.
Γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1879 στο Χαϊντεραμπάντ, τότε πριγκιπικό κρατίδιο της Ινδίας υπό την εξουσία του Νιζάμ. Ο πατέρας της, Αγκορενάθ Τσατοπαντιάγια (Aghorenath Chattopadhyay), ήταν επιστήμονας, εκπαιδευτικός και διευθυντής του Κολεγίου Νιζάμ, ενώ η μητέρα της, Βαράντα Σουντάρι Ντέβι (Varada Sundari Devi), ήταν ποιήτρια που έγραφε στη γλώσσα Μπενγκάλι. Μεγάλωσε σε μια μορφωμένη οικογένεια οκτώ παιδιών, σε ένα περιβάλλον όπου ενθαρρύνονταν η γνώση, η καλλιτεχνική δημιουργία και η πνευματική αναζήτηση.
Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε εξαιρετικές πνευματικές ικανότητες. Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών πέρασε με την υψηλότερη επίδοση τις εξετάσεις του Πανεπιστημίου της Μαντράς. Η ποιητική της κλίση εκδηλώθηκε επίσης νωρίς και σύντομα έγινε γνωστή για το λογοτεχνικό της ταλέντο. Το έργο της στη γλώσσα των Περσών, το θεατρικό ποίημα Maher Muneer, εντυπωσίασε τον ηγεμόνα του Χαϊντεραμπάντ, ο οποίος της προσέφερε υποτροφία για να συνεχίσει τις σπουδές της στην Ευρώπη.
Το 1895, σε ηλικία δεκαέξι ετών, ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου σπούδασε στο King's College του Λονδίνου και στη συνέχεια στο Girton College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Εκεί γνώρισε σημαντικούς λογοτεχνικούς κύκλους και ήρθε σε επαφή με ποιητές και κριτικούς όπως ο Έντμουντ Γκος (Edmund Gosse) και ο Άρθουρ Σάιμονς (Arthur Symons). Η ενθάρρυνσή τους την οδήγησε να αναζητήσει μια προσωπική ποιητική φωνή, αντλώντας έμπνευση από την Ινδία, τα τοπία, τους ανθρώπους, τις παραδόσεις και την καθημερινή ζωή της πατρίδας της.
Επιστρέφοντας στην Ινδία το 1898, παντρεύτηκε τον γιατρό Γκοβινταρατζούλου Ναϊντού (Govindarajulu Naidu). Ο γάμος τους ήταν διακαστικός, καθώς εκείνη προερχόταν από οικογένεια Βραχμάνων της Βεγγάλης, ενώ ο σύζυγός της ανήκε σε διαφορετική κοινωνική και καστική κοινότητα. Η επιλογή τους αμφισβητούσε τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά και η οικογενειακή της ζωή συνυπήρξε με τις αυξανόμενες λογοτεχνικές και πολιτικές της δραστηριότητες.
Το 1905 δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή της, The Golden Threshold (Το Χρυσό Κατώφλι), η οποία την καθιέρωσε ως σημαντική φωνή της ινδικής αγγλόφωνης λογοτεχνίας. Ακολούθησαν οι συλλογές The Bird of Time: Songs of Life, Death & the Spring (Το Πουλί του Χρόνου, 1912) και The Broken Wing: Songs of Love, Death and the Spring (Η Σπασμένη Φτερούγα, 1917). Η ποίησή της κινείται ανάμεσα στον έρωτα, τη φύση, την πατρίδα, την πνευματικότητα και τις παραδόσεις της Ινδίας. Ανάμεσα στα γνωστότερα ποιήματά της συγκαταλέγονται τα In the Bazaars of Hyderabad και The Gift of India.
Η λογοτεχνική της αναγνώριση συνοδεύτηκε από τη σταδιακή της ένταξη στον πολιτικό αγώνα. Από το 1905, με αφορμή τη διαίρεση της Βεγγάλης από τους Βρετανούς και την άνοδο του εθνικιστικού κινήματος, άρχισε να συμμετέχει ενεργά στη δημόσια ζωή. Συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες της ινδικής αναγέννησης και του εθνικού κινήματος, όπως ο Γκοπάλ Κρίσνα Γκοκχάλε, ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και η Άνι Μπέσαντ. Το 1914 γνώρισε τον Μαχάτμα Γκάντι, με τον οποίο ανέπτυξε στενή πολιτική σχέση και κοινή δράση στον αγώνα για την ανεξαρτησία.
Το 1917 συνέβαλε στην ίδρυση της Ένωσης Ινδών Γυναικών (Women's Indian Association), η οποία αγωνίστηκε για την εκπαίδευση, την κοινωνική χειραφέτηση και τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών. Την ίδια χρονιά ταξίδεψε στο Λονδίνο μαζί με άλλες εκπροσώπους του γυναικείου κινήματος, διεκδικώντας το δικαίωμα ψήφου για τις Ινδές. Με τις ομιλίες και τη δημόσια παρουσία της έγινε μία από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές του εθνικού κινήματος.
Το 1925 εξελέγη πρόεδρος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, στο συνέδριο του Καουμπούρ, και έγινε η πρώτη Ινδή γυναίκα που ανέλαβε αυτή τη θέση. Η πολιτική της δράση συνδέθηκε στενά με τη στρατηγική της μη βίαιης αντίστασης του Γκάντι. Το 1930 συμμετείχε ενεργά στην Πορεία του Αλατιού και, μετά τη σύλληψη του Γκάντι, ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην εκστρατεία διαμαρτυρίας στο Νταρασάνα, εναντίον του βρετανικού μονοπωλίου του αλατιού. Συνελήφθη από τις αποικιακές αρχές και φυλακίστηκε επανειλημμένα για την πολιτική της δράση.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνέχισε να υποστηρίζει την ανεξαρτησία της χώρας. Το 1942 συμμετείχε στο Κίνημα Εγκαταλείψτε την Ινδία (Quit India Movement), το οποίο απαιτούσε την άμεση αποχώρηση των Βρετανών. Για τη δράση της συνελήφθη και φυλακίστηκε μαζί με άλλους ηγέτες του κινήματος. Παρέμεινε αφοσιωμένη στον αγώνα, παρά τις δυσκολίες και τις προσωπικές θυσίες που συνεπαγόταν η πολιτική της πορεία.
Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, στις 15 Αυγούστου 1947, διορίστηκε κυβερνήτης των Ηνωμένων Επαρχιών, της σημερινής πολιτείας Ουτάρ Πραντές. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα κυβερνήτης ινδικής πολιτείας. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον θάνατό της, στις 2 Μαρτίου 1949, στο Λάκναου, όπου πέθανε ενώ ασκούσε τα καθήκοντά της.
Η Σαροζίνι Ναϊντού υπήρξε μια προσωπικότητα στην οποία ενώθηκαν η ποιητική ευαισθησία, η κοινωνική συνείδηση και η πολιτική γενναιότητα. Η ζωή της συνδέθηκε με τη μετάβαση της Ινδίας από την αποικιοκρατία στην ανεξαρτησία, αλλά και με τη διεκδίκηση μιας νέας θέσης για τη γυναίκα στην κοινωνία και τη δημόσια ζωή.