|
Τζον Αμπντάικ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Τζον Απντάικ
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΚΥΡΩΘΕΙ Κάποια έντιμη μέρα, αν παίξω σωστά τις υπόλοιπες κάρτες μου ίσως να είμαι ταχυδρομική σφραγίδα, αλλά δεν θα είμαι εκεί για να γλείφω το γραμματόσημο και το γλείψιμο ήταν που μου άρεσε, Η γευστική ανυπομονησία για το μακρύ σκοτεινό γλίστρημα από το γραμματοκιβώτιο από το κιβώτιο στη σακούλα στο χέρι στην τσάντα στο κουτί στη θυρίδα στο χέρι το κουτί είναι το καλύτερο όταν η θυρίδα ανοίγει και κλείνει επιτρέποντας ένα κομμάτι φωτός την πράσινη κορυφή ενός δέντρου. ένα τρεμόπαιγμα των δαχτύλων καθώς το αφήνει να φεύγει. "Σκέψεις Οδηγώντας Προς Το Σπίτι": Ήμουν αρκετά έξυπνος; Ήμουνα γοητευτικός; Έκανα τουλάχιστον ένα καλό λογοπαίγνιο; Ήμουνα νευρικός; Αφοπλιστικός; Ήμουνα σοφός; Ήμουνα χλωμός; Ήμουνα διασκεδαστικός; Απάντησα στο κορίτσι με τους λευκούς ώμους σωστά, ή θα πρεπε να χω πει (Με αποφασιστικότητα) "Ο Κίρκεγκορ σιγοκαίει, Αλλά οι στάχτες του Έλιοτ είναι κρύες"; Και όντως, ενώ πουλούσα πνεύμα, δεν άφηνα τις εξυπνάδες, Κράτησα πονηρά κάποιο στραβό απόθεμα; Ούτως ώστε να ψιθυρίζουν, όταν έφυγα απ το μέρος εκείνο "Είναι βαθύς, είναι βαθύς, είναι βαθύς"; [...] ΝΑΥΤΙΛΟΣ ΔΩΜΑΤΙΩΝ (CHAMBERED NAUTILUS) Μετάφραση: Κώστας Λιννός Σε πόσα πολλά δωμάτια μένει κανείς για να ζήσει μια ζωή! − του παιδιού το δωματιάκι, σε απόσταση ακοής απ’ τα πνιχτά βογκητά των γονιών του· ο κοιτώνας του κολεγίου αριθμημένος, ένα καλυμμένο με αφίσες προπύργιο ελευθερίας· του παντρεμένου ανθρώπου η κρεβατοκάμαρα, μια στριμωγμένη σκηνή από ευχάριστα υπάρχοντα κι ανομολόγητη θλίψη· το ενοικιαζόμενο δωμάτιο των διακοπών, που αποπνέει αλάτι και ήλιο και παραπεταμένες μέρες άλλων ανθρώπων· η αίθουσα με τις μαρκίζες και την καλυμμένη με κουρτίνες μεγαλοπρέπειά της· του επιχειρηματία το κατάλυμα σε ξενοδοχείο, για μια διανυκτέρευση, που τα συγυρισμένα μονά κρεβάτια του κι η τηλεόραση, σκιτσάρουν ένα όνειρο κατοικίας που γρήγορα ξεχνιέται· ο ψυχρός ξενώνας· κι ο ακριβός λευκός θάλαμος του νοσοκομείου, όπου τώρα το βογκητό έχει γίνει του καθενός το δικό του. |