Πίνδαρος

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Πίνδαρος

Επιλεγμένοι στίχοι

ΠΥΘΙΑΚΟΣ 8
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΑΙΓΙΝΗΤΗι
ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΗι

Πλάσματα της μιάς ημέρας!
Τι είναι ο άνθρωπος;
Τι δεν είναι;
Είναι η θνητή μας φύση.
Αλλά όταν πρόκειται για ανθρώπους,
Μια αναλαμπή μεγαλείου από τον ουρανό,
Απλώνει πάνω τους ένα φως δόξας
Και ευλογημένες ας είναι οι μέρες τους

ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ Α᾽
ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΩΝΑ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΑ

(Η αρχή)

Τίποτε πιο πολύτιμο απ᾽ το νερό·
και το χρυσάφι,
σαν τη φωτιά που καίει
στο σκοτάδι, λαμποκοπάει
περίλαμπρα ανάμεσα στους θησαυρούς
που τους ανθρώπους μεγαλύνουν.

Αλλ᾽ αν τους άθλους να τραγουδήσεις
λαχταράς, καρδιά μου,
μη θες να δεις εξόν από τον ήλιο
άλλο άστρο να φέγγει την ημέρα
με πιο ζωογόνα θέρμη
μέσα στον έρημο αιθέρα,
κι από της Ολυμπίας τους αγώνες
άλλον πιο ξακουστό να ψάλουμε δεν έχει.

[...]
Αληθινά, υπάρχουν θαύματα πολλά,
και κάπου κάπου των θνητών
τα λόγια πιο πέρ᾽ απ᾽ την αλήθεια φτάνουν:
με ψεύτικα στολίδια πλουμισμένοι
εξαπατούν οι μύθοι.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΚΕΣΙΛΑΟ ΤΟΝ ΚΥΡΗΝΑΙΟ,
ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΑΡΜΑΤΟΔΡΟΜΙΑ


Μεγάλη δύναμη έχει ο πλούτος,
όταν τον συνοδεύει καθαρή αρετή,
κι αν ο θνητός, που η τύχη τού τον χάρισε,
τον κάνει σύντροφο που πλήθος φέρνει φίλους.
Ω θεοφίλητε Αρκεσίλαε, από τα πρώτα τα σκαλιά
της δοξασμένης σου ζωής όνομα έχοντας καλό τον αναζήτησες,
χάρη στην εύνοια του Κάστορα που ᾽ναι το άρμα του χρυσό·
αυτός, μετά την καταιγίδα τη χειμερινή, καλοκαιριά
στη στέγη σου την ευλογημένη απλώνει.
Οι σοφοί μπορούν καλύτερα ν᾽ αναδεχτούν
τη δύναμη που ένας θεός χαρίζει·
και σε, καθώς τον δίκαιο δρόμο πήρες,
μεγάλη ευδαιμονία σε αγκαλιάζει·
από τη μια είσαι σε μεγάλες πόλεις βασιλιάς·
της ευτυχίας σου η λάμψη η προγονική έχει αυτό
το σεβαστό προνόμιο και το μοιράζεται με τη δική σου γνώση·
από την άλλη τώρα πάλι είσαι καλότυχος, γιατί με τ᾽ άλογά σου
νίκη λαμπρή εκέρδισες στους ένδοξους τους πυθικούς αγώνες
και δέχεσαι τον ανδρικό χορό που σε ανυμνεί…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΑΙΩ, ΑΡΓΕΙΩ,
ΠΑΛΑΙΣΤΗ


1
« Υμνείστε, ω Χάριτες, του Δαναού την πόλη
και τις πενήντα τις λαμπρόθρονες τις κόρες του.
Υμνείστε το Άργος, όπου η Ήρα έχει το λαμπρό το δώμα
αντάξιο της θείας καταγωγής της.
Από δόξα άφθιτη το Άργος απασπράπτει,
χάρις στα επιτεύγματα των πάντολμων των τέκνων της.
Θα παρέτεινα τον ύμνο, ανιστορώντας
τους άθλους του Περσέα, που δάμασε
τη Μέδουσα – Γοργόνα. Πολυάριθμες είναι οι πόλεις,
που το Άργος έκτισε κι εποίκισε στην Αίγυπτο
με τα χέρια του Επάφου.
Και να ιστορήσω για την Υπερμήστρα,
που μόνη αυτή, ατάραχη,
το ξίφος δεν απέσυρε απ’ τη θήκη;
2
Άλλοτε η ξανθή θεά, η θεά η γλαυκώπις,
έκαμε αθάνατο το Διομήδη.
Κοντά στις Θήβες, με κεραυνό του Δία,
έθαψε κάτω απ’ τη γη, τον μάντη, γιο του Οϊκλέους,
που τρομερός ήταν στον πόλεμο, ωσάν θύελλα.
Και με τις γυναίκες τις καλλίκομες το Άργος
κρατά κι εδώ την πρώτη θέση.
Εδώ ο Δίας ήλθε για την Αλκμήνη, την Δανάη,
αξιόπιστο, λοιπόν, αυτό που είπα. Το Άργος έδωσε
στου Αδράστου τον πατέρα και στον Λυγκέα
το γόνιμο το πνεύμα και της δικαιοσύνης την αγάπη.
3
Την γενναιότητα του Αμφυτρίωνα το Άργος
έχει θρέψει. Ο υπέρτατος θεός εισέδυσε
στο γένος του ήρωα αυτού, όταν τα χαλκά τα όπλα του
φορώντας, τους Τηλεβόες εξολόθρευσε.
Ο βασιλέας των αθανάτων τη μορφή του πήρε
κι εισόρμησε στο δώμα του κι έσπειρε τότε
το ατρόμητο του Ηρακλέους γένος.
Κι αυτός τώρα, ο Ηρακλής, έχει στον Όλυμπο
ως σύζυγο, την πλέον ωραία απ’ τις θεές, την Ήβη,
σύντροφο της Ήρας, της μητέρας της,
του γάμου αυτού εγγύηση ιερή.