|
Κρίστοφερ Μάρλοου ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Παίχτηκε για πρώτη φορά το 1588 και πρόκειται για την ιστορία ενός λόγιου της Αναγέννησης που πουλάει την ψυχή του στον Διάβολο, προσδοκώντας σε γνώση και ηδονή χωρίς όρια και χωρίς περιορισμούς. Το τίμημα ωστόσο αποδεικνύεται πολύ βαρύ. |
|---|
Κρίστοφερ Μάρλοου
ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ούτε της μάχης το πεδίο στην λίμνη Ταρσιμένη, όπου τους άγριους Καρχηδόνιους ο Άρης υποστήριξε, ούτε τα γλέντια και τα λόγια της αγάπης, σε αυλές βασιλικές όπου η τάξη ανατρέπεται, ή την λαμπρότητα σπουδαίων κατορθωμάτων, σκοπεύει ο ποιητής μας να υμνήσει με τους ουράνιους στίχους του. Μονάχα αυτό ευγενικοί αφέντες, πρέπει να παρουσιάσουμε μπροστά σας, τις περιπέτειες τους Φάουστους, καλές και άσχημες. Και τώρα σε υπομονετικούς κριτές απευθυνόμαστε, και για τα χρόνια του τα παιδικά μιλάμε. Γεννήθηκε από γονείς με ταπεινή καταγωγή, στην Γερμανία, σε μια πόλη που την λένε Ρόντα. Όταν μεγάλωσε στην Βιτεμβέργη πήγε, όπου οι συγγενείς του τον ανάθρεψαν αρχοντικά, τόσο καλός γινόταν στα θρησκευτικά, τα γόνιμα χωράφια της σοφίας τιμώντας, που γρήγορα του δόθηκε του δόκτωρος ο τίτλος, καθώς με τους συλλογισμούς του, όλους τους ξεπέρναγε, στης θεολογίας τις ουράνιες υποθέσεις Ώσπου πλημμυρισμένος από γνώση Κι από ξιπασιά, Τα κέρινα φτερά του Πιο ψηλά από ότι πρέπει σήκωσε Και λειώνοντας τα Οι ουρανοί την πτώση του σχεδίασαν Αφού στις τέχνες του διαβόλου ξέπεσε Και διψασμένος από της μάθησης τα χρυσά δόρατα, τη φοβερή νεκρομαντεία δοκιμάζει τώρα. Γι αυτόν, τίποτε πιο γλυκό δεν είναι από την μαγεία την προτιμά και από τη μεγαλύτερη ευτυχία και να τος, καθισμένος στο γραφείο του ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Σταμάτα τις μελέτες Φάουστους, και άρχισε να αναρωτιέσαι με τι θέλεις πια να ασχοληθείς Ενώ αναγνωρισμένος είσαι θεολόγος, Την κορυφή σκοπεύεις κάθε επιστήμης Να ζήσεις θέλοντας και να πεθάνεις με του Αριστοτέλη τα βιβλία […] ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Μεφιστοφελή… τούτη τη μέρα, μια δωρεά σώματος και ψυχής σου κάνω, με το όρο πως θα τηρηθούν όλα τα άρθρα και συμβόλαια ανάμεσα μας ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Φάουστους, σε κόλαση και Λούσιφερ ορκίζομαι, πως θα κρατήσω όσες δίνουμε υποσχέσεις. ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Τότε άκουσε να σου διαβάζω Μεφιστοφελή, τους πιο κάτω όρους 1. Ο Φάουστους θα είναι ένα πνεύμα με μορφή και υπόσταση 2. Ο Μεφιστφελής θα είναι ο υπηρέτης του 3. Ο Μεφιστοφελής θα του εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες του. 4. Θα βρίσκεται πάντα στο γραφείο ή στο σπίτι του αόρατος 5. Και τέλος θα εμφανίζεται στον ανωτέρω Ιωάννη Φάουστους κάθε στιγμή με οποιαδήποτε μορφή εκείνος θέλει.. Εγώ ο Ιωάννης Φάουστους, δόκτωρ της Βυτεμβέργης, δια της παρούσης δίνω και το σώμα μου και την ψυχή μου στον Λούσιφερ τον πρίγκιπα της Ανατολής και στον εκπρόσωπο του Μεμφιστοφελή, και στο εξής τους παραχωρώ αφού περάσουν 24 χρόνια.. την δυνατότητα να πάρουν τον υπογεγραμμένο Ιωάννη Φάουστους, ψυχή και σώμα, σάρκα, αίμα και υπάρχοντα στον τόπο τους, όποιος κι αν είναι αυτός. ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ:Τώρα λοιπόν Φάουστους, ζήτα ότι θες [..] ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Θέλω μια σύζυγο, την πιο όμορφη κοπελιά της Γερμανίας, γιατί είμαι λάγνος και ακόλαστος και δεν μπορώ χωρίς μία τέτοια σύζυγο.. ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Εντάξει θα την έχεις ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Ευχαριστώ Μεφιστοφελή, μετά χαράς θα πάρω ένα βιβλίο στο οποίο μπορώ να δω τα μάγια και τα ξόρκια όλα, και τις καταραμένες ψυχές όταν μου αρέσει να καλώ, ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Εδώ είναι, μέσα σε τούτο το βιβλίο ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Τώρα ένα βιβλίο θέλω όπου να βλέπω όλα τα άστρα μα και τους πλανήτες του ουρανού, να μελετήσω τις κινήσεις και τις θέσεις τους. ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Εδώ είναι και αυτά ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Θέλω ένα βιβλίο ακόμη, όπου να βλέπω όσα φυτά, δέντρα και βότανα, πάνω στην γη βλασταίνουν ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Εδώ είναι όλα.. [...] (Ύστερα από 24 χρόνια, έρχεται ο Μεφιστοφελής για να πάρει την ψυχή του Φάουστους) ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Ναι Φάουστους, τώρα δεν έχεις πια ελπίδα για το μέλλον.. Γι αυτό απελπίσου, μόνο την κόλαση να σκέφτεσαι, γιατί αυτή σου πρέπει για παλάτι, όπου θα ζήσεις.. ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Ω εσύ, μαγευτικό δαιμόνιο, ήταν ο δικός σου πειρασμός, που την αιώνια μου έκλεψε ευτυχία ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Φάουστους το ομολογώ, και χαίρομαι εγώ είμαι που ενώ βρισκόσουν στον δρόμο του ουρανού, σού έκλεισα το πέρασμα, σαν πήρες το βιβλίο για να διαβάσεις τις γραφές, τότε εγώ σου γύρισα τα φύλλα, κι οδήγησα τα μάτια σου, ..τι κλαις; Είναι πολύ αργά… απελπίσου.. Αντίο, οι ανόητοι που στη γη γελούν πρέπει στην κόλαση να κλαίνε |