|
Έντουαρντ Έστλιν Κάμμινγκς ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Έντουαρντ Έστλιν Κάμμινγκς |
|---|
Έντουαρντ Έστλιν ΚάμμινγκςKουβαλάω την καρδιά σου μαζί μουκουβαλάω την καρδιά σου μαζί μου(την κουβαλάω καρδιά μου) δεν είμαι ποτέ χωρίς αυτήν (οπουδήποτε πάω, πηγαίνεις, αγαπημένη μου · και ό, τι κι αν γίνει μόνο από μένα, το κάνεις κι εσύ αγάπη μου) Φοβάμαι καμία μοίρα (γιατί είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) δεν θέλω κανένα κόσμο(γιατί ομορφιά μου είσαι ο κόσμος μου, ο αληθινός) και είσαι εσύ ό, τι σημαίνει πάντα ένα φεγγάρι και ό, τι θα τραγουδάει πάντα ένας ήλιος, είσαι εσύ εδώ είναι το βαθύτερο μυστικό που κανείς δεν ξέρει (εδώ είναι η ρίζα της ρίζας και ο οφθαλμός του οφθαλμού και ο ουρανός του ουρανού ενός δέντρου που λέγεται ζωή · που μεγαλώνει ψηλότερα από ό, τι η ψυχή μπορεί να ελπίζει ή το μυαλό μπορεί να κρύψει) και αυτό είναι το θαύμα που κρατάει τα αστέρια μακριά κουβαλάω την καρδιά σου (την κουβαλάω στην καρδιά μου) Μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το δικό σου σώμα.Μ’ αρέσει το σώμα μουόταν είναι με το δικό σου σώμα. Είναι κάτι εντελώς καινοφανές. Μύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα. Μ΄ αρέσει το σώμα σου. Μ’ αρέσει αυτό που κάνει, Πώς το κάνει. Μ’ αρέσει να νιώθω τη σπονδυλική σου στήλη και κάθε κόκαλο του σώματός σου και την τρεμουλιαστή σφιχτή-απαλότητα και αυτήν που εγώ θα φιλήσω, ξανά και ξανά, μ’ αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο από σένα, μ’ αρέσει, να χαϊδεύω αργά το ανασηκωμένο χνούδι της ηλεκτρικής σου γούνας, και αυτό-που έρχεται μέσα από τη σάρκα που ανοίγει… Και μάτια μεγάλα, ψίχουλα έρωτα και ίσως μ' αρέσει το δέος του κάτω από μένα εσύ τόσο ήσυχα καινούργια. Αφού το συναίσθημα έρχεται πρώτοΑφού το συναίσθημα προηγείταιΌποιος προσέχει έστω και λίγο τη σύνταξη των πραγμάτων απόλυτα ποτέ του δεν θα σε φιλήσει ' Απόλυτα να είμαι τρελός τώρα που η Άνοιξη είναι εδώ το αίμα μου αποδέχεται, και τα φιλιά είναι καλύτερη μοίρα απ' τη σοφία στ' ορκίζομαι κυρία σε όλα τα λουλούδια. Μην κλαις Η καλύτερη χειρονομία του μυαλού μου αξίζει λιγότερο απ' το πετάρισμα των βλεφάρων σου που λέει πως είμαστε ο ένας για τον άλλο: ύστερα γέλασε, γέρνοντας στα χέρια μου γιατί η ζωή δεν είναι παράγραφος κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι παρένθεση |