Μπομπ Ντύλαν ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Μπομπ Ντύλαν

Ένα ακόμη φλιτζάνι καφέ

Η ανάσα σου είναι γλυκιά
Τα μάτια σου κοσμήματα στον ουρανό
Η πλάτη σου είναι ίσια, τα μαλλιά σου απαλά
Στο μαξιλάρι που ξαπλώνεις
Αλλά δεν νιώθω καμία στοργή
Καμία ευγνωμοσύνη ή αγάπη
Η πίστη σου δεν είναι για μένα
Αλλά για τα αστέρια επάνω
Έναν καφέ ακόμα για τον δρόμο
Έναν καφέ ακόμα πριν περάσω
Στην κοιλάδα απέναντι
O μπαμπάς σου είναι ένας παράνομος
Ένας περιπλανώμενος έμπορος
Θα σου μάθει πώς να ξαφρίζεις τον κόσμο
Και πώς να πετάς το μαχαίρι
Επιβλέπει το βασίλειό του
Για να μη μπει μέσα ξένος
Και η φωνή του τρέμει κάθε που φωνάζει
Για άλλο ένα πιάτο φαΐ
Έναν καφέ ακόμα για τον δρόμο
Έναν καφέ ακόμα πριν περάσω
Στην κοιλάδα απέναντι
Η αδερφή σου βλέπει το μέλλον
Σαν τη μαμά σου και σαν εσένα
Δεν έμαθε ποτέ να γράφει και να διαβάζει
Δεν υπάρχουν βιβλία πάνω από το κεφάλι της
Και η ηδονή της δεν γνωρίζει όρια
Η φωνή της είναι σαν ένα λιβάδι με κορυδαλλούς
Μα η καρδιά της είναι σαν ωκεανός
Μυστηριώδης και σκοτεινή
Έναν καφέ ακόμα για τον δρόμο
Έναν καφέ ακόμα πριν περάσω
Στην κοιλάδα απέναντι



Blowin’ in the Wind
(Χάνεται στον Άνεμο)

Πόσους δρόμους πρέπει να’ χει κανείς διαβεί
Προτού άντρας να θεωρηθεί;
Και πόσες θάλασσες πρέπει ένα περιστέρι λευκό να ’χει δει
Προτού στην άμμο ν’ αποκοιμηθεί;
Και πόσες φορές πρέπει τα κανόνια να ρίξουν
Προτού για πάντα να σιγήσουν;
Η απάντηση, φίλε μου, χάνεται στον άνεμο
Η απάντηση χάνεται στον άνεμο

Για πόσα χρόνια ένα βουνό να υπάρχει μπορεί
Προτού η θάλασσα το καταπιεί;
Και πόσα χρόνια μπορούν οι άνθρωποι να ζουν
Προτού μπορέσουν να ελευθερωθούν;
Και πόσες φορές μπορεί απ’ την άλλη κανείς να γυρίσει
Τάχα μου πως δεν βλέπει για να παραστήσει;
Η απάντηση, φίλε μου, χάνεται στον άνεμο
Η απάντηση χάνεται στον άνεμο

Πόσες φορές πρέπει κανείς να κοιτάξει ψηλά
Προτού τον ουρανό να δει από χαμηλά;
Και πόσα αυτιά πρέπει κανείς να έχει
Προτού τα δάκρυα των άλλων να αρχίσει να προσέχει;
Και πρέπει να πεθάνουν πόσοι
Προτού να καταλάβει πως οι νεκροί είναι άλλοι τόσοι;
Η απάντηση, φίλε μου, χάνεται στον άνεμο
Η απάντηση χάνεται στον άνεμο

Blowin’ in the Wind (Χάνεται στον Άνεμο /Πετάει στον άνεμο/Φυσάει στον άνεμο/Αιωρείται στον άνεμο)

Like a rolling stone
Σαν κυλιόμενη πέτρα


Μια φορά κ’ ένα καιρό ντυνόσουνα στην τρίχα,
στα καλά σου πέταγες και κάνα κέρμα στους ζητιάνους, έτσι;
Ο κόσμος σούλεγε: Πρόσεχε, κούκλα, θα πέσεις όπου νάναι.
Νόμιζες πως απλώς πλάκα κάνανε.
Παλιά όλο γέλαγες με κείνους που ήταν χαμένοι.
Τώρα δεν υψώνεις τη φωνή σου πολύ,..
δε δείχνεις τόσο περήφανη..
τώρα που πρέπει να παρακαλάς για ένα πιάτο φαΐ...

Πώς είναι;
Πώς είναι να μην έχεις σπίτι;..
Νάσαι σα μια ξένη εντελώς;..
Σαν κυλιόμενη πέτρα;..

Στα καλύτερα σχολεία σε πήγανε, κυρία Μοναχική,
αλλά -το ξέρεις- μόνο να μπεκροπίνεις έμαθες εκεί.
Και κανείς δε σούμαθε ποτέ στους δρόμους πώς να ζήσεις.
Και τώρα συνειδητοποιείς πως πρέπει να το συνηθίσεις...
Έλεγες ότι ποτέ δε θα συμβιβαστείς
με κείνον τον παράξενο αλήτη, αλλά τώρ’ ανακαλύπτεις
πως άλλοθι δεν πουλάει.
Κοιτάς επίμονα τα μάτια του τα κενά
και τον ρωτάς: Θες να κάνουμε μια συμφωνία;

Πώς είναι; Πώς είναι
νάσαι τελείως μόνη;
Χωρίς σπίτι να πας;
Νάσαι σα μια ξένη εντελώς;
Σαν κυλιόμενη πέτρα;.

Δε γυρνούσες το κεφάλι ποτέ να δεις τους κατσουφιασμένους κλόουν και τους ζογκλέρ
όταν έρχονταν και κόλπα για σένα κάνανε.
Δεν κατάλαβες ποτέ ότι αυτό καλό δεν ήτανε,
δεν έπρεπε σ’ άλλους να βασίζεσαι.
Παλιά καβάλαγες το μεταλλικό άλογο με το διπλωμάτη σου,
πούχε στον ώμο του μια γάτα Σιαμαία.
Δεν είναι τάχα άσχημο να μαθαίνεις
ότι δεν ήταν αυτό που φαίνονταν;..
Αφού έκλεψε από σένα ό,τ’ είχε να κλέψει;..

Πώς είναι;
Πώς είναι
νάσαι τελείως μόνη;
Χωρίς σπίτι να πας;
Νάσαι σα μια ξένη εντελώς;
Σαν κυλιόμενη πέτρα;

Η πριγκηπέσα στο καμπαναριό, κι όλοι οι ωραίοι τύποι
τριγύρω πίνουνε, σκέφτονται ότι τα καταφέρανε,
ανταλλάσουν δώρα πολύτιμα ο ένας με τον άλλο.
Μα τώρα καλύτερα το διαμαντένιο δαχτυλίδι βγάλ’ το, αγάπη μου, ενέχυρο βάλ’ το…
Ενθουσιαζόσουνα παλιά
με τον κουρελιασμένο Ναπολέοντα και τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε.
Πήγαινε σ’ αυτόν τώρα, σε φωνάζει, δε μπορείς όχι να πεις...
Όταν τίποτα δεν έχεις, δεν έχεις τίποτα να χάσεις...
Είσ’ αόρατη πια, δεν έχεις να κρύψεις μυστικά...