Μαρί Ούντερ

Μαρί Ούντερ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Μαρί Ούντερ Έκσταση Α, η γήινη ζωή καίγεται Σε μυριάδες λάμψεις Που ούτε ο σκοτεινός κίνδυνος του θανάτου δεν μπορεί να καταστρέψει. Υποκύπτω, πρόθυμα αιχμάλωτη στη χαρά. Ποτέ δεν ταίριαξα με υπολογισμούς και υποκρισίες. Και καθώς γεννιέται το σειόμενο γλαυκό κύμα Αφρός τρικυμίας ξεπηδάει Κάτω από το πράσινο μετάξι, και όλα απογυμνώνονται μέχρι το τελευταίο παιχνίδι, Παγιδευμένη στην έκσταση, Οι αισθήσεις μου παραδίνονται Γιατί το άνθος αποζητά το φως; Ο γαλάζιος ορίζοντας με παρασύρει στα σύνορά του; Το σώμα μου επίσης έτσι είναι φτιαγμένο: Κάθε νεύρο να δονείται σε απόλαυση, Και αδειάζω τη ζωή μου ως τον τελευταίο της θησαυρό Σαν να φτάνουν στα όρια τους, οι μέρες της ακμής μου. Καλοκαιρινή Μνήμη Η πόρτα μισάνοιχτη, στάθηκα στην άκρη της ημέρας, Για σένα προχώρησα στις μύτες των ποδιών με ξύπνια μάτια. Το χρυσό γοβάκι του ήλιου πάτησε τη χαλικόστρωτη αλέα Τα χόρτα έριξαν τις δροσιές τους με χαρούμενη έκπληξη- Και μετά βγήκες από μια ομίχλη λουλουδιών Που κολλούσε και κουνιόταν σαν κόμποι πεταλούδων! Όταν μετά εμείς οι δύο, σε ήπιες ώρες, Περπατήσαμε στα χωράφια της σίκαλης τα ολοκόκκινα για θερισμό, Ένιωσα σαν η καρδιά μου να υπάκουε σε νέες δυνάμεις: Το παλιό μέσα μου φαινόταν είτε νεκρό είτε κοιμισμένο, Και είδα στη φωτιά των παπαρούνων που κυματίζουν, Μια πρόθυμη απόλαυση να κάνει τους παλμούς μου να χοροπηδούν. Κι εσύ, αυτά τραγουδώντας, μπορούσες να μου προσφέρεις την επιθυμία μου. (Μτφ Σ.Α.από τα Αγγλικά, για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, )

Έκσταση

Α, η γήινη ζωή καίγεται
Σε μυριάδες λάμψεις
Που ούτε ο σκοτεινός κίνδυνος του θανάτου
δεν μπορεί να καταστρέψει.
Υποκύπτω, πρόθυμα αιχμάλωτη στη χαρά.
Ποτέ δεν ταίριαξα με υπολογισμούς και υποκρισίες.

Και καθώς γεννιέται το σειόμενο γλαυκό κύμα
Αφρός τρικυμίας ξεπηδάει
Κάτω από το πράσινο μετάξι, και όλα
απογυμνώνονται μέχρι το τελευταίο παιχνίδι,

Παγιδευμένη στην έκσταση,
Οι αισθήσεις μου παραδίνονται

Γιατί το άνθος αποζητά το φως;
Ο γαλάζιος ορίζοντας με παρασύρει στα σύνορά του;
Το σώμα μου επίσης έτσι είναι φτιαγμένο:

Κάθε νεύρο να δονείται σε απόλαυση,
Και αδειάζω τη ζωή μου ως τον τελευταίο της θησαυρό
Σαν να φτάνουν στα όρια τους, οι μέρες της ακμής μου.

Καλοκαιρινή Μνήμη

Η πόρτα μισάνοιχτη, στάθηκα στην άκρη της ημέρας,
Για σένα προχώρησα στις μύτες των ποδιών με ξύπνια μάτια.
Το χρυσό γοβάκι του ήλιου πάτησε τη χαλικόστρωτη αλέα

Τα χόρτα έριξαν τις δροσιές τους με χαρούμενη έκπληξη-
Και μετά βγήκες από μια ομίχλη λουλουδιών
Που κολλούσε και κουνιόταν σαν κόμποι πεταλούδων!

Όταν μετά εμείς οι δύο, σε ήπιες ώρες,
Περπατήσαμε στα χωράφια της σίκαλης τα ολοκόκκινα για θερισμό,
Ένιωσα σαν η καρδιά μου να υπάκουε σε νέες δυνάμεις:

Το παλιό μέσα μου φαινόταν είτε νεκρό είτε κοιμισμένο,
Και είδα στη φωτιά των παπαρούνων που κυματίζουν,
Μια πρόθυμη απόλαυση να κάνει τους παλμούς μου να χοροπηδούν.

Κι εσύ, αυτά τραγουδώντας, μπορούσες να μου προσφέρεις την επιθυμία μου.
(Μτφ Σ.Α.από τα Αγγλικά, για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, )