Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο

Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο από Γαλάζια Σημειωματάρια 6 Ιουλίου 1933, 9:17 Έπαιζα σαν τρελός μέχρι το πρωί. Έπινα σαν την άμμο της θάλασσας. Τα μεσάνυχτα είχα χάσει όλα όσα είχα επάνω μου… Γύρισα και πήρα όσα μετρητά είχαμε η γυναίκα μου κι εγώ… Τα ξανάχασα… Καημένη Μαίρη! Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσεις μόνη σου, και με όλο το κουράγιο σου, όλα τα χρέη μας για τον Ιούνιο! Ξέρεις καλά πως δεν πρόκειται για κακία από την μεριά μου… 22 Ιουνίου 1937 (τελευταίες στιγμές, πριν πιει το υδροκυάνιο ) 14:09. Θα με κατηγορήσετε γι αυτό το θάνατο αλλά κι αυτός ο Γαλιλαίος ακόμα, ένα είδος αυτοκτονίας είχε επιλέξει. 14:37. Όλη μου η σκέψη περιβάλλει τρυφερά τους δικούς μου. 14:51. Αγκαλιάζω το οικογενειακό άλμπουμ... Στέλνω ένα φιλί στα βιβλία του Μπωντλαίρ που έχω στο άλλο δωμάτιο 15:02. Μαίρη, Παιδιά. Σ’ εσάς οι σκέψεις μου... οι τελευταίες... μτφ: Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου ΠΟΙΗΜΑΤΑ Τραγούδι της Αγάπης Μη μ'αγαπάς φίλε μου, σαν τη σκιά σου- οι σκιές σβήνουν το βράδυ εγώ θα σε κρατάω μέχρι να λαλήσει ο κόκορας - Μη με αγαπάς σαν πιπέρι, κάνει την κοιλιά μου καυτερή, Δεν μπορώ να τρώω πιπέρι όταν πεινάω. Μη με αγαπάς σαν μαξιλάρι— που συναντάει κανείς στον ύπνο χωρίς να βλέπουμε ο ένας τον άλλον την ημέρα. Αγάπα με σαν όνειρο- γιατί τα όνειρα είναι η ζωή σου τη νύχτα και η ελπίδα μου την ημέρα. ελεύθερη μτφ: για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Κάποια μέρα θα φανεί (XIX) Κάποια μέρα θα φανεί ο νέος ποιητής που θα βγάλει αληθινή την απραγματοποίητη ευχή σου' θα 'ρθει να γνωρίσει τα βιβλία σου, σπάνια όσο τα λουλούδια κάτω από τη γη' βιβλία γραμμένα για μιαν εκατοντάδα φίλους, όχι για πολλές χιλιάδες, ούτε για μία. Στο σκιερό κόλπο, όπου θα σε μελετά με το μοναχικό φως της καρδιάς του, όπου τώρα η δική σου καρδιά χτυπά, δε θα σκέφτεται πως υπάρχεις στα ειρηνικά κύματα πού γεμίζουν παντοτινά το ανήλιαγο βαθύ' μήτε στην άμμο, ή στο Κόκκινο χώμα, μήτε κάτω από τους βράχους που 'χουν καταφαγωθεί από λειχήνες κι απλώνονται πίσω απ' αυτόν, στη χώρα των ζωντανών' τυφλή και κουφή από την εποχή της Γένεσης. Θα σηκώσει το κεφάλι του και θα σκεφτεί πως ψηλά στους ουρανούς, ανάμεσα στ' αστέρια και στους ανέμους, είναι χτισμένος ο τάφος σου. μτφ: Αθανάσιος Β. Νταουσάνης Οι κόρες της βροχής Άκου τις κόρες της βροχής που κυνηγιούνται τραγουδώντας και γλυστρούνε στα νερά του ποταμού πάνω σε πήλινες σχεδίες ή πάνω στα σπαθόχορτα που αγκαλιάζουν τα σπίτια μας και τα σκεπάζουν. Άκου πώς τραγουδούν οι κόρες κι είναι τόσο παθιάρικα τα όσα τραγουδούνε που γίνονται λυγμοί, αναφιλητά, ύστερα ψίθυροι εμπιστευτικοί και σιωπή... Ίσως για να επιτρέψουν ν' ακουστεί καλύτερα κείνο το κάλεσμα του πουλιού που σε αναστατώνει. Ένα μοναχικό πουλί μες στην καρδιά της νύχτας που δε φοβάται να το πάρουν οι Νεράιδες. Ω θαύμα! ω δώρο που δεν περιμένεις! Γιατί γυρίζεις τόσο αργά; Μήπως σου πήρε άλλος τη φωλιά σου σαν γύριζες για ένα όνειρο στην άκρια του κόσμου; μτφ: Ρίτα Μπούμη Παπά

Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο

από Γαλάζια Σημειωματάρια

6 Ιουλίου 1933, 9:17

Έπαιζα σαν τρελός μέχρι το πρωί. Έπινα σαν την άμμο της θάλασσας. Τα μεσάνυχτα είχα χάσει όλα όσα είχα επάνω μου…
Γύρισα και πήρα όσα μετρητά είχαμε η γυναίκα μου κι εγώ…
Τα ξανάχασα…
Καημένη Μαίρη! Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσεις μόνη σου, και με όλο το κουράγιο σου, όλα τα χρέη μας για τον Ιούνιο! Ξέρεις καλά πως δεν πρόκειται για κακία από την μεριά μου…

22 Ιουνίου 1937

(τελευταίες στιγμές, πριν πιει το υδροκυάνιο )
14:09. Θα με κατηγορήσετε γι αυτό το θάνατο αλλά κι αυτός ο Γαλιλαίος ακόμα, ένα είδος αυτοκτονίας είχε επιλέξει.
14:37. Όλη μου η σκέψη περιβάλλει τρυφερά τους δικούς μου.
14:51. Αγκαλιάζω το οικογενειακό άλμπουμ... Στέλνω ένα φιλί στα βιβλία του Μπωντλαίρ που έχω στο άλλο δωμάτιο
15:02. Μαίρη, Παιδιά. Σ’ εσάς οι σκέψεις μου... οι τελευταίες...

μτφ: Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τραγούδι της Αγάπης

Μη μ'αγαπάς φίλε μου,
σαν τη σκιά σου-
οι σκιές σβήνουν το βράδυ
εγώ θα σε κρατάω
μέχρι να λαλήσει ο κόκορας -

Μη με αγαπάς σαν πιπέρι,
κάνει την κοιλιά μου καυτερή,
Δεν μπορώ να τρώω πιπέρι
όταν πεινάω.

Μη με αγαπάς σαν μαξιλάρι—
που συναντάει κανείς στον ύπνο
χωρίς να βλέπουμε
ο ένας τον άλλον την ημέρα.

Αγάπα με σαν όνειρο-
γιατί τα όνειρα
είναι η ζωή σου τη νύχτα
και η ελπίδα μου την ημέρα.

ελεύθερη μτφ: για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Κάποια μέρα θα φανεί (XIX)

Κάποια μέρα θα φανεί
ο νέος ποιητής που θα βγάλει αληθινή
την απραγματοποίητη ευχή σου' θα 'ρθει
να γνωρίσει τα βιβλία σου, σπάνια
όσο τα λουλούδια κάτω από τη γη'
βιβλία γραμμένα για μιαν εκατοντάδα
φίλους, όχι για πολλές χιλιάδες,
ούτε για μία.

Στο σκιερό κόλπο, όπου θα σε μελετά
με το μοναχικό φως της καρδιάς του,
όπου τώρα η δική σου καρδιά χτυπά,
δε θα σκέφτεται πως υπάρχεις
στα ειρηνικά κύματα
πού γεμίζουν παντοτινά το ανήλιαγο βαθύ'
μήτε στην άμμο, ή στο Κόκκινο χώμα,
μήτε κάτω από τους βράχους που 'χουν
καταφαγωθεί από λειχήνες
κι απλώνονται πίσω απ' αυτόν,
στη χώρα των ζωντανών'
τυφλή και κουφή από την εποχή της Γένεσης.

Θα σηκώσει το κεφάλι του
και θα σκεφτεί πως ψηλά στους ουρανούς,
ανάμεσα στ' αστέρια και στους ανέμους,
είναι χτισμένος ο τάφος σου.

μτφ: Αθανάσιος Β. Νταουσάνης

Οι κόρες της βροχής

Άκου τις κόρες της βροχής
που κυνηγιούνται τραγουδώντας
και γλυστρούνε στα νερά του ποταμού
πάνω σε πήλινες σχεδίες
ή πάνω στα σπαθόχορτα που αγκαλιάζουν
τα σπίτια μας και τα σκεπάζουν.

Άκου πώς τραγουδούν οι κόρες
κι είναι τόσο παθιάρικα τα όσα τραγουδούνε
που γίνονται λυγμοί, αναφιλητά,
ύστερα ψίθυροι εμπιστευτικοί και σιωπή...

Ίσως για να επιτρέψουν ν' ακουστεί καλύτερα
κείνο το κάλεσμα του πουλιού που σε αναστατώνει.

Ένα μοναχικό πουλί μες στην καρδιά της νύχτας
που δε φοβάται να το πάρουν οι Νεράιδες.
Ω θαύμα! ω δώρο που δεν περιμένεις!

Γιατί γυρίζεις τόσο αργά;
Μήπως σου πήρε άλλος τη φωλιά σου
σαν γύριζες για ένα όνειρο στην άκρια του κόσμου;

μτφ: Ρίτα Μπούμη Παπά