Είχα μια φάρμα στην Αφρική, στους πρόποδες των λόφων Νγκονγκ. Ο Ισημερινός διασχίζει αυτά τα υψίπεδα, περίπου εκατό μίλια βόρεια, και η φάρμα βρισκόταν σε υψόμετρο μεγαλύτερο από έξι χιλιάδες πόδια. Την ημέρα ένιωθες πως βρισκόσουν ψηλά, κοντά στον ήλιο, όμως τα πρωινά και τα απογεύματα ήταν καθαρά και γαλήνια, ενώ οι νύχτες ήταν κρύες.

Η γεωγραφική θέση και το υψόμετρο δημιουργούσαν ένα τοπίο που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο στον κόσμο. Δεν υπήρχε σε αυτό ούτε παχιά βλάστηση ούτε υπερβολική αφθονία· ήταν σαν η ίδια η Αφρική να είχε αποσταχθεί μέσα από έξι χιλιάδες πόδια ύψους, σαν η δυνατή και εκλεπτυσμένη ουσία μιας ολόκληρης ηπείρου. Τα χρώματα ήταν ξηρά και καμένα, σαν τα χρώματα της κεραμικής. Τα δέντρα είχαν λεπτό, ανάλαφρο φύλλωμα, διαφορετικό από εκείνο των ευρωπαϊκών δέντρων. Δεν σχημάτιζαν καμπύλες ή θόλους, αλλά οριζόντιες στρώσεις, και αυτή η μορφή έδινε στα ψηλά, μοναχικά δέντρα την όψη φοινίκων ή έναν ηρωικό και ρομαντικό αέρα, σαν μεγάλα ιστιοφόρα με μαζεμένα τα πανιά τους. Η άκρη ενός δάσους είχε μια παράξενη όψη, σαν ολόκληρο το δάσος να πάλλονταν ανεπαίσθητα. Στις μεγάλες πεδιάδες ήταν σκορπισμένα τα γυμνά, στραβά, παλιά αγκάθινα δέντρα, ενώ το γρασίδι είχε άρωμα σαν θυμάρι και μυρτιά. Σε ορισμένα σημεία η μυρωδιά ήταν τόσο έντονη, ώστε έκαιγε τα ρουθούνια. Όλα τα λουλούδια που συναντούσες στις πεδιάδες ή πάνω στα αναρριχώμενα φυτά και τις λιάνας του γηγενούς δάσους ήταν μικρά, σαν τα λουλούδια των λόφων. Μόνο στην αρχή των μεγάλων βροχών ξεφύτρωναν στις πεδιάδες μεγάλα, βαριά και έντονα αρωματικά κρίνα. Οι ορίζοντες ήταν απέραντοι. Ό,τι έβλεπες οδηγούσε προς τη μεγαλοσύνη, την ελευθερία και μια ανεπανάληπτη ευγένεια.

Το κύριο χαρακτηριστικό του τοπίου, αλλά και της ίδιας της ζωής εκεί, ήταν ο αέρας. Κοιτάζοντας πίσω στην παραμονή σου στα υψίπεδα της Αφρικής, σε κατακλύζει η αίσθηση ότι για κάποιο διάστημα είχες ζήσει ψηλά, μέσα στον αέρα. Ο ουρανός σπάνια ήταν κάτι περισσότερο από απαλό γαλάζιο ή βιολετί, γεμάτος από τεράστια, ανάλαφρα και διαρκώς μεταβαλλόμενα σύννεφα που υψώνονταν και ταξίδευαν πάνω του. Κι όμως, είχε μέσα του μια γαλάζια δύναμη και, από κάποια απόσταση, έβαφε τις οροσειρές και τα δάση με ένα φρέσκο, βαθύ μπλε. Το μεσημέρι ο αέρας ήταν ζωντανός πάνω από τη γη, σαν φλόγα που έκαιγε· λαμπύριζε, κυμάτιζε και έλαμπε σαν τρεχούμενο νερό, καθρεφτίζοντας και διπλασιάζοντας τα αντικείμενα και δημιουργώντας μεγάλες οφθαλμαπάτες. Εκεί ψηλά, μέσα στον αέρα, ανέπνεες εύκολα, παίρνοντας μέσα σου μια ζωτική αίσθηση σιγουριάς και ελαφρότητας. Στα υψίπεδα ξυπνούσες το πρωί και σκεφτόσουν: «Εδώ είμαι, εδώ όπου πρέπει να βρίσκομαι».

Το βουνό Νγκονγκ εκτείνεται σε μια μακριά κορυφογραμμή από τον βορρά προς τον νότο και στεφανώνεται από τέσσερις επιβλητικές κορυφές, σαν ακίνητα, πιο σκούρα μπλε κύματα πάνω στον ουρανό. Υψώνεται οκτώ χιλιάδες πόδια πάνω από τη θάλασσα και, προς τα ανατολικά, δύο χιλιάδες πόδια πάνω από τη γύρω περιοχή. Προς τα δυτικά, όμως, η πτώση είναι βαθύτερη και πιο απότομη· οι λόφοι κατεβαίνουν σχεδόν κάθετα προς τη Μεγάλη Κοιλάδα του Ρήγματος.

Ο άνεμος στα υψίπεδα φυσούσε σταθερά από βορειοβορειοανατολικά. Ήταν ο ίδιος άνεμος που στις ακτές της Αφρικής και της Αραβίας ονόμαζαν Μουσώνα, ο ανατολικός άνεμος, που ήταν το αγαπημένο άλογο του βασιλιά Σολομώντα. Εκεί ψηλά τον ένιωθες απλώς ως την αντίσταση του αέρα, καθώς η Γη προχωρούσε μπροστά μέσα στο διάστημα. Ο άνεμος έπεφτε κατευθείαν πάνω στους λόφους Νγκονγκ και οι πλαγιές τους θα ήταν ιδανικό μέρος για να στηθεί ένα ανεμόπτερο, το οποίο θα ανυψωνόταν από τα ρεύματα του αέρα και θα περνούσε πάνω από την κορυφή του βουνού. Τα σύννεφα, που ταξίδευαν μαζί με τον άνεμο, χτυπούσαν στην πλαγιά του λόφου και έμεναν γύρω της ή πιάνονταν στην κορυφή και μετατρέπονταν σε βροχή. Όσα όμως ακολουθούσαν ψηλότερη πορεία και περνούσαν πάνω από το βουνό, διαλύονταν στα δυτικά του, πάνω από την καυτή έρημο της Κοιλάδας του Ρήγματος. Πολλές φορές, από το σπίτι μου, παρακολουθούσα αυτές τις μεγαλειώδεις πομπές να πλησιάζουν και απορούσα βλέποντας τις περήφανες, αιωρούμενες μάζες τους, οι οποίες, μόλις περνούσαν πάνω από τους λόφους, εξαφανίζονταν στον γαλάζιο αέρα και χάνονταν.

Οι λόφοι που έβλεπα από τη φάρμα άλλαζαν χαρακτήρα πολλές φορές μέσα στην ημέρα και μερικές φορές έμοιαζαν πολύ κοντά, ενώ άλλες φορές πολύ μακριά. Το βράδυ, καθώς έπεφτε το σκοτάδι, αρχικά έμοιαζε, καθώς τους κοιτούσες, σαν να είχε χαραχθεί στον ουρανό μια λεπτή ασημένια γραμμή κατά μήκος του σκοτεινού περιγράμματος του βουνού. Ύστερα, καθώς έπεφτε η νύχτα, οι τέσσερις κορυφές έμοιαζαν να ισοπεδώνονται και να λειαίνονται, σαν το βουνό να τεντωνόταν και να απλωνόταν.

Από τους λόφους Νγκονγκ είχες μια μοναδική θέα. Προς τον νότο έβλεπες τις απέραντες πεδιάδες της μεγάλης περιοχής όπου ζούσαν τα άγρια ζώα, που εκτεινόταν μέχρι το Κιλιμάντζαρο. Προς τα ανατολικά και τα βόρεια απλωνόταν η περιοχή στους πρόποδες των λόφων, σαν πάρκο, με το δάσος πίσω της, και η κυματιστή γη του καταφυγίου των Κικούγιου, που έφτανε μέχρι το όρος Κένυα, εκατό μίλια μακριά. Ήταν ένα μωσαϊκό από μικρά τετράγωνα χωράφια με καλαμπόκι, μπανανιές και λιβάδια, και εδώ κι εκεί ο γαλάζιος καπνός από ένα χωριό των ντόπιων, ένα μικρό σύμπλεγμα από κωνικούς λοφίσκους. Προς τα δυτικά, βαθιά κάτω, βρισκόταν το ξηρό, σεληνιακό τοπίο των χαμηλών αφρικανικών περιοχών. Η καφέ έρημος ήταν διάσπαρτη με μικρά σημάδια από αγκαθωτούς θάμνους, οι κοίτες των ποταμών σχημάτιζαν σκοτεινές πράσινες διαδρομές και εκεί βρίσκονταν τα δάση των μεγάλων, πλατύκλαδων δέντρων μιμόζας με αγκάθια σαν ακίδες. Εκεί φύτρωνε ο κάκτος και εκεί ήταν η πατρίδα της καμηλοπάρδαλης και του ρινόκερου.

Η ίδια η ορεινή περιοχή, όταν έμπαινες μέσα της, ήταν τεράστια, γραφική και μυστηριώδης, γεμάτη από μακριές κοιλάδες, πυκνές συστάδες δέντρων, πράσινες πλαγιές και βραχώδεις γκρεμούς. Ψηλά, κάτω από μία από τις κορυφές, υπήρχε ακόμη και ένα δάσος από μπαμπού. Υπήρχαν πηγές και πηγάδια στους λόφους· είχα κατασκηνώσει εκεί κοντά τους.

Στην εποχή μου, οι βούβαλοι, οι ελαντ και οι ρινόκεροι ζούσαν στους λόφους Νγκονγκ. Οι πολύ παλιοί κάτοικοι θυμούνταν μια εποχή που υπήρχαν εκεί και ελέφαντες, και πάντα λυπόμουν που ολόκληρο το βουνό Νγκονγκ δεν είχε συμπεριληφθεί στο καταφύγιο άγριας ζωής. Μόνο ένα μικρό τμήμα του ανήκε στο καταφύγιο και ο δείκτης στην κορυφή του νότιου βουνού σημείωνε τα όριά του. Όταν η αποικία θα ευημερούσε και το Ναϊρόμπι, η πρωτεύουσα, θα γινόταν μεγάλη πόλη, οι λόφοι Νγκονγκ θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα απαράμιλλο πάρκο άγριας ζωής για την πόλη. Όμως, κατά τα τελευταία μου χρόνια στην Αφρική, πολλοί νεαροί καταστηματάρχες του Ναϊρόμπι έβγαιναν τις Κυριακές στους λόφους με τις μοτοσικλέτες τους και πυροβολούσαν ό,τι έβλεπαν. Πιστεύω πως τα μεγάλα ζώα θα απομακρύνονταν από τους λόφους και θα κατευθύνονταν, μέσα από τους αγκαθωτούς θάμνους και το πετρώδες έδαφος, νοτιότερα.

Στην ίδια την κορυφογραμμή των λόφων και στις τέσσερις κορυφές ήταν εύκολο να περπατήσει κανείς. Το γρασίδι ήταν κοντό σαν γκαζόν και σε ορισμένα σημεία η γκρίζα πέτρα ξεπρόβαλλε μέσα από το χορτάρι. Κατά μήκος της κορυφογραμμής, πάνω και κάτω από τις κορυφές, σαν ένα απαλό μονοπάτι με συνεχείς ανηφόρες και κατηφόρες, περνούσε ένα στενό μονοπάτι των άγριων ζώων. Ένα πρωινό, την εποχή που είχα κατασκηνώσει στους λόφους, ανέβηκα εκεί και περπάτησα κατά μήκος του μονοπατιού. Βρήκα φρέσκα ίχνη και περιττώματα μιας αγέλης ελαντ. Τα μεγάλα, ήρεμα ζώα πρέπει να βρίσκονταν εκεί στην κορυφογραμμή την ώρα της ανατολής του ήλιου, περπατώντας το ένα πίσω από το άλλο. Δεν μπορούσες να φανταστείς ότι είχαν έρθει για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για να κοιτάξουν, βαθιά κάτω και στις δύο πλευρές, τη γη που απλωνόταν.

Στη φάρμα μου καλλιεργούσαμε καφέ. Η γη ήταν από μόνη της λίγο υπερβολικά ψηλά για την καλλιέργεια του καφέ και ήταν δύσκολο να τη διατηρήσουμε, γι’ αυτό ποτέ δεν γίναμε πλούσιοι από τη φάρμα. Όμως μια φυτεία καφέ είναι κάτι που σε κατακτά και δεν σε αφήνει να φύγεις. Πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις και συνήθως βρίσκεσαι λίγο πίσω από τη δουλειά σου.