Σταματήστε όλα τα ρολόγια, κόψτε το τηλέφωνο,
μην αφήσετε τον σκύλο να γαβγίζει, δώστε του ένα ζουμερό κόκαλο.
Σιγήστε τα πιάνα και με πνιχτό χτύπο τυμπάνου
φέρτε το φέρετρο, ας έρθουν οι πενθούντες.

Ας γυρίζουν τα αεροπλάνα θρηνώντας πάνω απ’ τα κεφάλια μας,
γράφοντας στον ουρανό το μήνυμα: «Πέθανε».
Δέστε μαύρες κορδέλες στους λευκούς λαιμούς των περιστεριών της πόλης,
κι ας φορούν οι τροχονόμοι μαύρα βαμβακερά γάντια.

Ήταν ο Βορράς μου, ο Νότος μου, η Ανατολή και η Δύση μου,
η εργάσιμη εβδομάδα μου και η κυριακάτικη ανάπαυσή μου,
το μεσημέρι μου, τα μεσάνυχτά μου, ο λόγος μου, το τραγούδι μου·
πίστευα πως η αγάπη κρατά για πάντα· έκανα λάθος.

Τα αστέρια δεν χρειάζονται πια· σβήστε τα όλα.
Μαζέψτε το φεγγάρι και ξηλώστε τον ήλιο.
Αδειάστε τον ωκεανό και σαρώστε τα δάση·
γιατί τίποτε πια δεν μπορεί να βγει σε καλό.