ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 476 Τέλος της Δυτικής Αυτοκρατορίας
Πριν τις μεγάλες μεταναστεύσεις των γερμανικών κυρίως λαών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η πλειονότητα του πληθυσμού αποτελούνταν από κατοίκους, εκλατινισμένους στη Δύση και εξελληνισμένους στην Ανατολή. Τα σημάδια παρακμής και αποσύνθεσης που εμφανίστηκαν από τον 3ο αιώνα, έγιναν πολύ πιο έντονα τον 4ο και τον 5ο. Οι αδιάκοπες εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ διοικητών των επαρχιών για την διεκδίκηση αξιωμάτων, η διαφθορά αξιωματούχων, η μείωση δημόσιων εσόδων από τη φορολογία και η αδυναμία κάλυψης των αμυντικών δαπανών από τους Ρωμαίους πολίτες, με συνέπεια τη δημιουργία, μεικτών στρατευμάτων με την συμμετοχή βαρβάρων, υπέσκαψαν ανεπανόρθωτα την ενότητα και την ακεραιότητα του ρωμαϊκού κράτους. Κινούμενα τα γερμανικά φύλα από βορρά κι ανατολή, είτε με βίαιο είτε με ειρηνικό τρόπο, σε όλη σχεδόν την έκταση της γηραιάς ηπείρου, επέφεραν την παρακώλυση των επικοινωνιών και την απομόνωση και αλλοίωση των πληθυσμών, την διακοπή οργανωμένης ζωής και προκάλεσαν αίσθηση αβεβαιότητας και προσμονή της συντέλειας του κόσμου. ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ Από τα μέσα του 5ου αιώνα η Ιταλία ήταν σε κατάσταση συνεχούς αναταραχής, αφού η κρατική μηχανή είχε αποδιοργανωθεί και τη στρατιωτική ηγεσία είχαν στα χέρια τους Γερμανοί μισθοφόροι. Στο θρόνο ανέβηκαν για μικρό διάστημα αυτοκράτορες ανίκανοι, που υποστηρίζονταν από τους Γερμανούς ή είχαν τη συγκατάθεση της Κωνσταντινούπολης. Ουσιαστικά, τον αυτοκρατορικό θρόνο διατήρησε ο σεβασμός που έτρεφαν οι βάρβαροι προς το θεσμό του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Ο ΟΔΟΑΚΡΟΣ ΕΚΘΡΟΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΡΩΜΥΛΟ Το 476, ο Οδόακρος, ηγεμόνας των Ερούλων, ενός γερμανικού φύλου, ο οποίος είχε αναγνωριστεί ως αρχηγός όλων των μισθοφορικών λαών στην Ιταλία, προχώρησε σε καθαίρεση του τότε αυτοκράτορα Ρωμύλου Αυγουστύλου, με το σκεπτικό και την δικαιολογία πως είχε καταλάβει το θρόνο χωρίς την έγκριση της Κωνσταντινούπολης. Έστειλε μήνυμα στον αυτοκράτορα του ανατολικού τμήματος ζητώντας την άδεια να κυβερνά στη Δύση εξ ονόματος του και εξηγώντας ότι δε χρειαζόταν άλλος αυτοκράτορας. Η άδεια του δόθηκε και ο Οδόακρος αναγνωρίστηκε διοικητής της Ιταλίας με τον τίτλο του πατρικίου. Στη Ρώμη έκτοτε δεν κυβέρνησε άλλος Ρωμαίος αυτοκράτορας οπότε το έτος 476 θεωρείται το τέλος του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους και συγχρόνως η συμβατική αρχή του Μεσαίωνα για τη Δύση. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται μονάχα στην ανατολή ως Βυζάντιο ενώ στην Δύση αποκρυσταλλώνονταν τα βαρβαρικά βασίλεια, τα οποία θα αποτελέσουν τα θεμέλια των Ευρωπαϊκών κρατών.

476

Τέλος της Δυτικής Αυτοκρατορίας

Πριν τις μεγάλες μεταναστεύσεις των γερμανικών κυρίως λαών στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η πλειονότητα του πληθυσμού αποτελούνταν από κατοίκους, εκλατινισμένους στη Δύση και εξελληνισμένους στην Ανατολή. Τα σημάδια παρακμής και αποσύνθεσης που εμφανίστηκαν από τον 3ο αιώνα, έγιναν πολύ πιο έντονα τον 4ο και τον 5ο. Οι αδιάκοπες εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ διοικητών των επαρχιών για την διεκδίκηση αξιωμάτων, η διαφθορά αξιωματούχων, η μείωση δημόσιων εσόδων από τη φορολογία και η αδυναμία κάλυψης των αμυντικών δαπανών από τους Ρωμαίους πολίτες, με συνέπεια τη δημιουργία, μεικτών στρατευμάτων με την συμμετοχή βαρβάρων, υπέσκαψαν ανεπανόρθωτα την ενότητα και την ακεραιότητα του ρωμαϊκού κράτους. Κινούμενα τα γερμανικά φύλα από βορρά κι ανατολή, είτε με βίαιο είτε με ειρηνικό τρόπο, σε όλη σχεδόν την έκταση της γηραιάς ηπείρου, επέφεραν την παρακώλυση των επικοινωνιών και την απομόνωση και αλλοίωση των πληθυσμών, την διακοπή οργανωμένης ζωής και προκάλεσαν αίσθηση αβεβαιότητας και προσμονή της συντέλειας του κόσμου.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

Από τα μέσα του 5ου αιώνα η Ιταλία ήταν σε κατάσταση συνεχούς αναταραχής, αφού η κρατική μηχανή είχε αποδιοργανωθεί και τη στρατιωτική ηγεσία είχαν στα χέρια τους Γερμανοί μισθοφόροι. Στο θρόνο ανέβηκαν για μικρό διάστημα αυτοκράτορες ανίκανοι, που υποστηρίζονταν από τους Γερμανούς ή είχαν τη συγκατάθεση της Κωνσταντινούπολης. Ουσιαστικά, τον αυτοκρατορικό θρόνο διατήρησε ο σεβασμός που έτρεφαν οι βάρβαροι προς το θεσμό του Ρωμαίου αυτοκράτορα.

Ο ΟΔΟΑΚΡΟΣ ΕΚΘΡΟΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΡΩΜΥΛΟ

Το 476, ο Οδόακρος, ηγεμόνας των Ερούλων, ενός γερμανικού φύλου, ο οποίος είχε αναγνωριστεί ως αρχηγός όλων των μισθοφορικών λαών στην Ιταλία, προχώρησε σε καθαίρεση του τότε αυτοκράτορα Ρωμύλου Αυγουστύλου, με το σκεπτικό και την δικαιολογία πως είχε καταλάβει το θρόνο χωρίς την έγκριση της Κωνσταντινούπολης. Έστειλε μήνυμα στον αυτοκράτορα του ανατολικού τμήματος ζητώντας την άδεια να κυβερνά στη Δύση εξ ονόματος του και εξηγώντας ότι δε χρειαζόταν άλλος αυτοκράτορας. Η άδεια του δόθηκε και ο Οδόακρος αναγνωρίστηκε διοικητής της Ιταλίας με τον τίτλο του πατρικίου. Στη Ρώμη έκτοτε δεν κυβέρνησε άλλος Ρωμαίος αυτοκράτορας οπότε το έτος 476 θεωρείται το τέλος του Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους και συγχρόνως η συμβατική αρχή του Μεσαίωνα για τη Δύση. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται μονάχα στην ανατολή ως Βυζάντιο ενώ στην Δύση αποκρυσταλλώνονταν τα βαρβαρικά βασίλεια, τα οποία θα αποτελέσουν τα θεμέλια των Ευρωπαϊκών κρατών.