1492

Η ανακάλυψη
της Αμερικής

   
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ένας ναυτικός από τη Γένοβα της Ιταλίας ο οποίος είχε πειστεί ότι η γη είναι σφαιρική και υποστήριζε πως ταξιδεύοντας δυτικά από την Ευρώπη θα μπορούσε να φτάσει κανείς στην Ανατολή. Το 1492, κατόρθωσε να πείσει τους βασιλείς της Ισπανίας, Φερδινάνδο και Ισαβέλλα να χρηματοδοτήσουν το σχέδιο του και απέπλευσε από την Ισπανία προς τα δυτικά με 3 παλιές καραβέλες. Σκοπός του ήταν να βρει έναν νέο εμπορικό δρόμο προς την ανατολική πλευρά της Ασίας από την οποία υπολόγιζε πως των χωρίζουν 7000 χιλιόμετρα. Στην πραγματικότητα η απόσταση είναι μεγαλύτερη από 20.000 χιλιόμετρα και ανάμεσα παρεμβάλλεται μία ήπειρος, στην οποία έφτασε ο Κολόμβος στις 12 Οκτωβρίου 1492. Έκανε άλλα τρία ταξίδια χωρίς ποτέ να μάθει πως είχε ανακαλύψει σε ένα νέο κόσμο. Πέθανε το 1506 θεωρώντας πως είχε φτάσει στις Ινδίες, για αυτό και οι ιθαγενείς ονομάστηκαν Ινδιάνοι.

ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΟΥ
Photo
Το 1507, ένας Ιταλός ναυτικός, ο Αμέρικο Βεσπούτσι ο οποίος είχε πάρει μέρος σε αποστολές από το 1499 μέχρι το 1504 δημοσίευσε δύο κείμενα στα οποία υποστήριζε ότι τα νησιά που ανακάλυψε ο Κολόμβος δεν ήταν στην ανατολική Ασία αλλά κομμάτια μιας νέας ηπείρου, άγνωστης στις Γραφές και τους κλασικούς γεωγράφους. Υπήρξε κατακραυγή, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει άλλη ήπειρος από αυτές που αναφέρει η βίβλος και οι ιερές Γραφές. Ο γεωγράφος Μάρτιν Βαλντζεεμίλερ πείστηκε από τα επιχειρήματα του Βεσπούτσι και τύπωσε έναν παγκόσμιο χάρτη με μία ήπειρο στο σημείο όπου είχαν φτάσει η Ευρωπαίοι. Νόμιζε ότι την είχε ανακαλύψει ο Αμέρικο και προς τιμήν του την ονόμασε Αμερική. Η εκτίμηση του Βεσπούτσι και ο χάρητς του Βαλντζεεμίλερ επιβεβαιώθηκαν από τον Ισπανό εξερευνητή Βάσκο ντε Μπαλμπόα ο οποίος αφού διέσχισε τον ισθμό του Παναμά αντίκρισε πρώτος τον Ειρηνικό ωκεανό και αποδείχτηκε πέραν αμφισβητήσεως όταν το πλήρωμα του Μαγγελάνου πραγματοποίησε τον περίπλου της Γης (1519-1522).

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΛΝΤΕΖΕΕΜΙΛΕΡ (1507)
Photo
Την κατάκτηση της Αμερικής την ακολούθησε η αποικιακή της οργάνωση με συστηματική και ανελέητη άσκηση βίας σε βάρος των ιθαγενών. Οι πρώτες αποικιακές αυτοκρατορίες ήταν η ισπανική και η πορτογαλική, καθώς οι Πορτογάλοι είχαν σπεύσει το 1494 να υπογράψουν με τους Ισπανούς μια συνθήκη με την οποία χώριζαν τις νέες χώρες σε δύο τομείς ελέγχου. Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα Ολλανδία, Αγγλία και Γαλλία είχαν επίσης στείλει αποστολές στον νέο κόσμο και διεκδικούσαν μερίδιο από τις αποικίες και τα πλούτη του. Το κέντρο της οικονομίας μεταφέρθηκε από την Μεσόγειο στον Ατλαντικό και τη βόρεια θάλασσα, με νέα λιμάνια όπως της Σεβίλλης, της Λισσαβόνας, της Αμβέρσας να αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα λόγω της θέση τους. Η εισαγωγή χρυσού και αργύρου αύξησε τον πλούτο των Ευρωπαϊκών κρατών, η εισαγωγή καπνού, κακάο, καλαμποκιού, πατάτας, ντομάτας (τα οποία ήταν άγνωστα στον παλιό κόσμο) άλλαξαν εντελώς τις διατροφικές συνήθειες των Ευρωπαίων. Η Ευρώπη πλούτισε, η βασιλική εξουσία ισχυροποιήθηκε λόγω του πλούτου που συσσώρευε, ο χριστιανισμός διαδόθηκε και επιβλήθηκε.

Για τους ιθαγενείς ήταν η κόλαση. Ξαφνικά έγιναν δούλοι σε αδίστακτους και άπληστους ανθρώπους που κακοποιούσαν και εκμεταλλεύονταν ανελέητα άνδρες γυναίκες και παιδιά, θεωρώντας τους σαν κατώτερα ζώα. Μέχρι το 1650 οι Ευρωπαίοι είχα αφανίσει το 90% των ιθαγενών και αναγκαζόταν να εισάγουν δούλους από την Αφρική για να τους αντικαθιστούν.