-680
Πόλεις
της Ιωνίας
Οι σημαντικότερες από τις 12 ιωνικές πόλεις
Από τις δώδεκα ιωνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, η πλουσιότερη τον 6ο πΧ αιώνα ήταν η Μίλητος την οποία είχαν ιδρύσει Ίωνες από την Αττική γύρω στο -1000. Όπως και οι περισσότερες άλλες ιωνικές πόλεις, αρχικά κυβερνιόταν από βασιλείς, μετά από την αριστοκρατία και κατόπιν από τύραννους της τάξης των εμπόρων και βιοτεχνών οι οποίοι αποκτούσαν δύναμη λόγω του πλούτου τους. Η Μίλητος ως σταυροδρόμι εμπορίου έγινε και τόπος συναντήσεων ιδεών και δημιουργίας πολιτισμού. Έφτιαξε αποικίες ως εμπορικά κέντρα σε Αίγυπτο, Ιταλία και Εύξεινος πόντο και η ευμάρεια μετατράπηκε σε λογοτεχνία, φιλοσοφία, επιστήμη και τέχνη. Το σημαντικότερο τέκνο της Μιλήτου ήταν ο Θαλής, η παράδοση αποδίδει σε αυτόν, μεταξύ άλλων, την εισαγωγή των μαθηματικών και της αστρονομίας στην Ελλάδα και με τα θεωρήματα του την ίδρυση της γεωμετρίας. Ο μαθητής του Αναξίμανδρος ανέπτυξε σε εκπληκτικό βαθμό την φιλοσοφία ενώ στην Μίλητο γεννήθηκε η ιστοριογραφία και ο πεζός λόγος, καθώς μέχρι τότε η ελληνική λογοτεχνία είχε αποκλειστικά ποιητική μορφή. Τo 560 π.Χ ο Κροίσος ξεκίνησε να υποτάσσει τις Ιωνικές πόλεις και η Μίλητος κράτησε για λίγο την ανεξαρτησία της αρνούμενη να συμπλεύσει με τις άλλες ελληνικές πόλεις, όμως λίγα χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά της να απορροφηθεί από την περσική αυτοκρατορία.
ΣΑΜΟΣ
Η Σάμος έφτασε στο ζενίθ της δύναμης της υπό τον Πολυκράτη, γύρω στο 540 π.Χ, ο οποίος με τα έσοδα από το λιμάνι και το εμπόριο ξεκίνησε μια σειρά από δημόσια έργα τα οποία έβαλαν τέλος στην ανεργία και προκάλεσαν τον θαυμασμό όλων των Ελλήνων. Από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα ήταν μια σήραγγα που μετέφερε το νερό σε απόσταση 2, 5 χλμ. Για τον σκοπό αυτό έσκαψαν ένα τούνελ ξεκινώντας από δύο αντίθετες πλευρές που συναντήθηκαν με πολύ μικρή απόκλιση, γεγονός εκπληκτικό αν αναλογιστεί κανείς τα μέσα της εποχής. Και η Σάμος ήταν κέντρο πολιτισμού και επιστημών, με μεγαλύτερο Σάμιο επιστήμονα τον Πυθαγόρα και καλλιτέχνη τον Θεόδωρο, ο οποίος εκπόνησε (μαζί με τον Παιώνιο εξ Εφέσου) τα σχέδια για τον δεύτερο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, ο οποίος αποτελούσε ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου.
ΕΦΕΣΟΣ
Από τον 8ο π.Χ. αιώνα, η Έφεσος ήταν οικονομικό κέντρο της Μικράς Ασίας , σε καλές σχέσεις με τις Σάρδεις καθώς από εκεί εξαρτιόταν το διαμετακομιστικό εμπόριο που της άφηνε τόσα πλούτη. Η Έφεσος ήταν γνωστή σε όλη την Μεσόγειο για τον ναό της αλλά και για τους ποιητές και τους φιλοσόφους της. Το 690 π.Χ έζησε ο Καλλίνος, ο πρώτος ελεγειακός ποιητής της Ελλάδος ενώ το ενδοξότερο τέκνο της πόλης ήταν ο Ηράκλειτος, ο σκοτεινός φιλόσοφος, οποίος γεννήθηκε περίπου το -530. Οι στατήρες του Φάνη, ένα από τα πρώτα ελληνικά νομίσματα, εμφανίστηκαν κατά τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. και θεωρείται πιθανό πως σχετίζονται με την πόλη της Εφέσου βάσει της παράστασης του ελαφιού που φέρουν και της σύνδεσης του ζώου με την Άρτεμη, προστάτιδας της Εφέσου. Κατά τον 6ο αιώνα πέρασε υπό την κυριαρχία του Κροίσου, διατηρώντας όμως την αυτονομία της αποτελώντας τμήμα του περσικού κράτους. Απελευθερώθηκε το 334 π.Χ. από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εντάχθηκε κατόπιν στο βασίλειο της Περγάμου και έγινε κατά τους Ρωμαικούς χρόνους μία σημαντική ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας.
ΧΙΟΣ
Η Χίος υπήρξε κέντρο δουλεμπορίου, οικογένειες ολόκληρες αναξιόχρεων οφειλετών στέλνονταν στα ανάκτορα της Λυδίας και της Περσίας φέρνοντας πολύ χρυσάφι στο νησί. Μεταξύ του πλούτου και της δουλείας άνθισε στην Χίο και η τέχνη και η φιλολογία, είναι πιθανόν πως ανάμεσα στα δάση των ελιών και στα αμπέλια να πέρασε τα νεανικά του χρόνια ο Όμηρος. Στην Χίο είχαν την έδρα τους οι Ομηρίδες, μια συντεχνία αοιδών, στη Χίο κατασκευάστηκαν τα λαμπρότερα αγάλματα της Ελλάδας του 6ου π.Χ αιώνα.
ΣΜΥΡΝΗ
Ήταν πλούσια πόλη από την εποχή του Αχιλλέα, αρχικά αιολική που την κατέκτησαν οι Ίωνες. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης προδίδουν πλούτο και πολυτέλεια πρωτόγνωρο για τις εποχές εκείνες. Υπήρχε ακρόπολη, γυμνάσιο, θέατρο και μεγάλοι λεωφόροι με ναούς ανάκτορα και μεγάλα καταστήματα. Η βασική της οδική αρτηρία ονομαζόταν χρυσή και ήταν ξακουστή σε όλη την Ελλάδα για την πολυτέλεια της.