ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ -550 Ζωροαστρισμός
Ο Ζωροαστρισμός είναι αρχαία θρησκεία που ιδρύθηκε από τον Ζωροάστρη ή Ζαρατούστρα (άγνωστο αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο) ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση, μετά από διαλογισμό επτά χρόνων μέσα σε ένα σπήλαιο, ανακοίνωσε ότι ήταν προφήτης του Θεού με αποστολή να πείσει τους ανθρώπους να κάνουν καλά έργα. Από το 550 π.Χ εξαπλώθηκε στην Περσία της δυναστείας των Αχαιμενίδων και έγινε κύρια θρησκεία των Περσών, η πρώτη στην ιστορία με ηθική βάση. Η διδασκαλία του Ζωροαστρισμού βρίσκεται γραμμένη στο Ιερό βιβλίο Αβέστα (γνώση) και αποτελείται από ομιλίες, προφητείες και συμβουλές με τις οποίες προβάλεται η ιδέα της διαμάχης καλού και κακού και τονίζεται η υποχρέωση του ανθρώπου να συμβάλλει στην υπερίσχυση του καλού με την καλοσύνη και την καταπολέμηση του ψεύδους. Δέχεται την ύπαρξη δύο Θεοτήτων, του Άχουρα -Μάσδα που είναι ο Θεός του καλού, και του Αριμάν, που είναι ο Θεός του κακού. Αυτοί οι δύο βρίσκονται σε αιώνιο αγώνα μεταξύ τους, πότε επικρατεί ο ένας και πότε ο άλλος. Ο μύθος απηχεί τον αιώνιο νόμο των κύκλων δημιουργίας και καταστροφής του κόσμου. Οι κόσμοι καταστρέφονται και δημιουργούνται αέναα, έως την τελική καταστροφή και την επαναφορά στο Χάος, από όπου και θα δημιουργηθεί ένας ολοκαίνουργιος κόσμος. Η βασιλεία του Θεού είναι σπαρμένη μέσα στον άνθρωπο, υπάρχει σε αυτήν την ζωή ως η κατάσταση του «μετουσιωμένου» ανθρώπου. Υπάρχει και ένα άλλο επερχόμενο βασίλειο, ως συνάθροιση των Αγίων στην δευτέρα παρουσία, ένα δικαστήριο όπου θα κριθεί ο κόσμος. Στον διαχωρισμό που θα ακολουθήσει θα χωριστούν οι αγαθοί από τους κακούς. Ανάμεσα στους δύο κυρίαρχους του κόσμους υπάρχει και η ιδέα της διαμεσολαβητικής αρχής που εκφράζεται από τον Μίθρα. Τοποθετημένος ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι στην αρχή του έτους, στην είσοδο μιας σπηλιάς που αντιπροσωπεύει τον κόσμο, μάχεται ενάντια στον σκοτεινό χειμώνα και σκοτώνει τον ταύρο (προσωποποίηση του γήινου στοιχείου) για να βγει από τα σπλάχνα του ο Γιάγομαρτ (προσωποποίηση της ανθοφορίας της γης) για να φέρει το ουράνιο στοιχείο. Οι Πέρσες δεν είχαν ναούς και είδωλα και λάτρευαν το θεό του Καλού και του φωτός σε βωμούς στις κορυφές των βουνών και σε σπηλιές. Η Φωτιά ήταν ιερή και φυλάσσονταν στο κέντρο των ιερών σπηλαίων, έκαιγε άσβεστη συντηρούμενη από τους Ιερείς. Στην ιερή φωτιά παρασκεύαζαν και το ποτό της αθανασίας, που μετά το πέρας της τελετής κοινωνούσαν οι λειτουργοί ιερείς. Στα τελετουργικά της θρησκείας έκτος της φωτιάς, σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε και η ανάγνωση κειμένων και μαντρών από το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού Αβέστα. Μάντρα σημαίνει ιερή φράση η οποία προκαλεί σκέψεις. Ιερές Μάντρες υπάρχουν και σε άλλες ανατολικές θρησκείες, είναι μικρές φράσεις με μεγάλη πυκνότητα και ένταση σε νόημα. Η μάντρα «Αχουνβάρ» είναι η πιο ιερή στον Ζωροαστρισμό, η κεντρική της ιδέα είναι ότι η νόησή μας πρέπει να βρίσκεται σε αρμονία με το θείο και ότι η ανταμοιβή αυτής της αρμονίας είναι η καλή σκέψη που οδηγεί στην καλή πράξη. Μέσω των καλών πράξεων δοξάζεται το θείο βασίλειο και μεταφέρεται στους ανθρώπους.

-550

Ζωροαστρισμός

Ο Ζωροαστρισμός είναι αρχαία θρησκεία που ιδρύθηκε από τον Ζωροάστρη ή Ζαρατούστρα (άγνωστο αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο) ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση, μετά από διαλογισμό επτά χρόνων μέσα σε ένα σπήλαιο, ανακοίνωσε ότι ήταν προφήτης του Θεού με αποστολή να πείσει τους ανθρώπους να κάνουν καλά έργα. Από το 550 π.Χ εξαπλώθηκε στην Περσία της δυναστείας των Αχαιμενίδων και έγινε κύρια θρησκεία των Περσών, η πρώτη στην ιστορία με ηθική βάση.

Η διδασκαλία του Ζωροαστρισμού βρίσκεται γραμμένη στο Ιερό βιβλίο Αβέστα (γνώση) και αποτελείται από ομιλίες, προφητείες και συμβουλές με τις οποίες προβάλεται η ιδέα της διαμάχης καλού και κακού και τονίζεται η υποχρέωση του ανθρώπου να συμβάλλει στην υπερίσχυση του καλού με την καλοσύνη και την καταπολέμηση του ψεύδους. Δέχεται την ύπαρξη δύο Θεοτήτων, του Άχουρα -Μάσδα που είναι ο Θεός του καλού, και του Αριμάν, που είναι ο Θεός του κακού. Αυτοί οι δύο βρίσκονται σε αιώνιο αγώνα μεταξύ τους, πότε επικρατεί ο ένας και πότε ο άλλος.

Ο μύθος απηχεί τον αιώνιο νόμο των κύκλων δημιουργίας και καταστροφής του κόσμου. Οι κόσμοι καταστρέφονται και δημιουργούνται αέναα, έως την τελική καταστροφή και την επαναφορά στο Χάος, από όπου και θα δημιουργηθεί ένας ολοκαίνουργιος κόσμος. Η βασιλεία του Θεού είναι σπαρμένη μέσα στον άνθρωπο, υπάρχει σε αυτήν την ζωή ως η κατάσταση του «μετουσιωμένου» ανθρώπου. Υπάρχει και ένα άλλο επερχόμενο βασίλειο, ως συνάθροιση των Αγίων στην δευτέρα παρουσία, ένα δικαστήριο όπου θα κριθεί ο κόσμος. Στον διαχωρισμό που θα ακολουθήσει θα χωριστούν οι αγαθοί από τους κακούς. Ανάμεσα στους δύο κυρίαρχους του κόσμους υπάρχει και η ιδέα της διαμεσολαβητικής αρχής που εκφράζεται από τον Μίθρα. Τοποθετημένος ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι στην αρχή του έτους, στην είσοδο μιας σπηλιάς που αντιπροσωπεύει τον κόσμο, μάχεται ενάντια στον σκοτεινό χειμώνα και σκοτώνει τον ταύρο (προσωποποίηση του γήινου στοιχείου) για να βγει από τα σπλάχνα του ο Γιάγομαρτ (προσωποποίηση της ανθοφορίας της γης) για να φέρει το ουράνιο στοιχείο.

Οι Πέρσες δεν είχαν ναούς και είδωλα και λάτρευαν το θεό του Καλού και του φωτός σε βωμούς στις κορυφές των βουνών και σε σπηλιές. Η Φωτιά ήταν ιερή και φυλάσσονταν στο κέντρο των ιερών σπηλαίων, έκαιγε άσβεστη συντηρούμενη από τους Ιερείς. Στην ιερή φωτιά παρασκεύαζαν και το ποτό της αθανασίας, που μετά το πέρας της τελετής κοινωνούσαν οι λειτουργοί ιερείς. Στα τελετουργικά της θρησκείας έκτος της φωτιάς, σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε και η ανάγνωση κειμένων και μαντρών από το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού Αβέστα.

Μάντρα σημαίνει ιερή φράση η οποία προκαλεί σκέψεις. Ιερές Μάντρες υπάρχουν και σε άλλες ανατολικές θρησκείες, είναι μικρές φράσεις με μεγάλη πυκνότητα και ένταση σε νόημα. Η μάντρα «Αχουνβάρ» είναι η πιο ιερή στον Ζωροαστρισμό, η κεντρική της ιδέα είναι ότι η νόησή μας πρέπει να βρίσκεται σε αρμονία με το θείο και ότι η ανταμοιβή αυτής της αρμονίας είναι η καλή σκέψη που οδηγεί στην καλή πράξη. Μέσω των καλών πράξεων δοξάζεται το θείο βασίλειο και μεταφέρεται στους ανθρώπους.