-509
Ρώμη
Σύμφωνα με τον μύθο, η Ρώμη ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου του 735 π.X από δύο αδέρφια, τον Ρωμύλο και τον Ρώμο, τα οποία είχαν αφεθεί σε ένα ποτάμι για να πεθάνουν αλλά τα βρήκε και τα ανάθρεψε μία λύκαινα ή μία πόρνη. (στα λατινικά η ίδια λέξη χρησιμοποιείται και για τις 2 έννοιες). Τα αδέρφια ήταν απόγονοι του Αινεία, ο οποίος είχε φύγει από την Τροία μετά την καταστροφή της και ο Ρωμύλος φέρεται να σκότωσε τον αδερφό για την ονομασία ή την εξουσία της νέας πόλης.
Πέραν του μύθου, στον χώρο όπου αναπτύχθηκε η πόλη υπήρχαν διάσπαρτα χωριά και νεολιθικοί οικισμοί από το 1000 π.Χ, μέχρι που οι Ετρούσκοι καθώς εξαπλωνόταν ξεκίνησαν να ενώνουν τα χωριά μεταξύ τους δημιουργώντας μια ισχυρή πόλη. Η Ρώμη πρωτο-αναπτύχθηκε υπό την κυριαρχία των Ετρούσκων, με βάση την πολιτική, την θρησκεία, την τέχνη και τη μηχανική τους. Υπό τον Ετρούσκο Ταρκύνιο τον Πρεσβύτερο, πέμπτο βασιλιά της Ρώμης (616-578 π.χ.) και κατά την παράδοση γιο ενός Κορίνθιου εξόριστου, η Ρώμη απέκτησε μεγάλη αίγλη και δύναμη. Ο Ταρκύνιος υπέταξε τους Τυρρηνούς, τους Σαβίνους και τους Λατίνους και έφερε Ετρούσκους και Έλληνες καλλιτέχνες και μηχανικούς δημιουργώντας εκπληκτικά έργα και μνημεία, όπως η αποξήρανση των ελών της περιοχής, ο κεντρικός αποχετευτικός αγωγός, η αγορά στο κέντρο της πόλης, ο μεγάλος ιππόδρομος και ο ναός του Διός στο λόφο του Καπιτωλίου, έναν από τους επτά λόφους που αποτελούσαν τη φυσική οχύρωση της Ρώμης.
Το 509 π.Χ, σύμφωνα με την παράδοση, στην εξουσία βρισκόταν ο εγγονός του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου ο οποίος βίασε μια Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Εκείνη κάλεσε τους συγγενείς της διηγήθηκε το γεγονός και μετά αυτοκτόνησε. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε ύστερα από αυτό και έδιωξε τους Ετρούσκους φέρνοντας τη δημοκρατία στην Ρώμη, με πρώτους 2 ύπατους, τον αδερφό και τον άνδρα της Λουκρητίας. Έτσι τελείωσε η περίοδος των Ετρούσκων στην Ρώμη και την διακυβέρνηση ανέλαβαν οι πατρίκιοι.
Οι πατρίκιοι, σύμφωνα με τον μύθο ήταν απόγονοι των 100 γενναίων πολεμιστών οι οποίοι συνόδευαν τον Ρωμύλο στην ίδρυση της πόλης. Αυτοί οι 100 είχαν ονομαστεί πατέρες της Ρώμης και οι απόγονοι τους πατρίκιοι. Σύμφωνα με κάποιους άλλους ιστορικούς, οι πατρίκιοι ήταν ξένοι κατακτητές οι οποίοι είχαν εισβάλει και κατακτήσει την περιοχή της Ρώμης μετατρέποντας τους προηγούμενους κατοίκους, τους Λατίνους, σε μια κατώτερη τάξη, τους πληβείους. Ανάμεσα στους πληβείους και τους πατρικίους δημιουργήθηκε η τάξη των ιππέων, επιχειρηματιών που με την άνθιση του εμπορίου είχαν πλουτίσει ωστόσο δεν είχαν πολιτική εξουσία. Τελευταία τάξη ήταν οι δούλοι, στην αρχή κόστιζαν πολύ οπότε οι ιδιοκτήτες τους τούς πρόσεχαν, όταν ωστόσο ξεκίνησαν οι κατακτητικοί πόλεμοι και υπήρχε αφθονία δούλων, η τιμή τους έπεσε κατακόρυφα ώστε σύμφωνα με αρχαίους ιστορικούς, έγιναν απίστευτες κτηνωδίες από νεόπλουτους Ρωμαίους, οι οποίοι συχνά βασάνιζαν μέχρι θανάτου δούλους απλώς για την διασκέδαση τους.
Όταν οι πληβείοι πολεμούσαν και οι οικογένειες τους χρειαζόταν χρήματα οι πατρίκιοι τα έδιναν με μεγάλη προθυμία και μεγάλο τόκο. Όταν τα χρήματα δεν επιστρέφονταν, οι πατρίκιοι υποδούλωναν τους οφειλέτες, γεγονός που προκάλεσε κοινωνική αναταραχή και το 496 π.Χ οι πληβείοι επαναστάτησαν. Οχυρώθηκαν έξω από την πόλη αρνούμενοι να εργαστούν ή να πολεμήσουν για την Ρώμη αν δεν άλλαζαν τα πράγματα. Η σύγκλητος αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί και δημιούργησε ένα νέο σώμα, τους δημάρχους στο οποίο θα μπορούσαν να εκλεχθούν και πληβείοι. Οι πληβείοι επέστρεψαν στις εργασίες τους αλλά η κοινωνικές εντάσεις εξακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες, με μικρές διακοπές, κατά τους πολέμους, όπως το -390 που οι Γαλάτες εισέβαλαν στην Ιταλία και πυρπόλησαν την Ρώμη καταστρέφοντας όλα τα ιστορικά αρχεία οπότε πολλά από τα γεγονότα μέχρι τότε δεν είμαστε σίγουροι αν είναι μύθος ή ιστορία. Για 60 ακόμη χρόνια υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις και αγώνες των πληβειών, μέχρι το -327 που καταργήθηκε η υποδούλωση Ρωμαίου από Ρωμαίο για χρέη (όπως είχε γίνει χρόνια πριν και στην Αθήνα). Με την επικράτηση της κοινωνικής ειρήνης, η Ρώμη θα ξεκινήσει να βάζει τις βάσεις που θα της επιτρέψουν, ύστερα από 2 αιώνες, να κυριεύσει τον κόσμο.