ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ   Η ΙΣΤΟΡΙΑ

-1550

Ινδία
Βεδική Εποχή

Στην βόρεια Ινδία, γύρω στο -1550 ξεκίνησε η εισβολή νομαδικών λαών από την κεντρική Ασία με την ονομασία Άριοι που σημαίνει ευγενείς. Οι Άριοι που κατέβαιναν από τα παράλια της Κασπίας χρειάζονταν γη και βοσκοτόπια και για να τα αποκτήσουν κατέφευγαν στον πόλεμο. Οπλισμένοι με τόξα και βέλη και με τόλμη και αποφασιστικότητα κατάφεραν να επικρατήσουν στην Ινδία όπου ο λαός ήταν αγροτικός και δεν γνώριζε από πολέμους. Σταδιακά πέρασαν από την εμπόλεμη κατάσταση στην συστηματική καλλιέργεια του εδάφους και συνασπίστηκαν σε μικρά βασίλεια διοικούμενα από έναν βασιλιά βοηθούμενο από συμβούλιο πολεμιστών. Οι Άριοι θεωρούσαν τους αυτόχθονες ως κατώτερο λαό κι επειδή φοβόταν μην αφομοιωθούν από αυτούς που ήταν πολυπληθέστεροι, φρόντισαν να κρατήσουν το αίμα τους καθαρό απαγορεύοντας με αυστηρότητα την επιμειξία. Έτσι έγινε η πρώτος μεγάλος διαχωρισμός, ανάμεσα στους Άριους και τους γηγενείς κατοίκους που ήταν πιο σκουρόχρωμοι. Μερικούς αιώνες αργότερα θα γίνει η διαίρεση σε 4 κάστες δημιουργώντας την πιο ταξική κοινωνία. Οι Άριοι εισήγαγαν τα Σανσκριτικά που έγιναν η βάση του Ινδικού πολιτισμού, δεν άφησαν ναούς, έργα τέχνης, ταφικά αντικείμενα, άφησαν μονάχα στίχους, ως μοναδική πηγή πληροφοριών. Αργότερα οι στίχοι συλλέχτηκαν στις Βέδες (Βιβλία της γνώσης) από τις οποίες προήλθε ο Ινδουισμός και προέκυψε η ονομασία Βεδική περίοδος της Ινδίας.

Photo
Η κοινωνία των Αρίων υπήρξε αυστηρά πατριαρχική και πολυγαμική (για τους άνδρες), τα αγόρια ήταν πιο επιθυμητά, για τις γυναίκες υπήρχαν ηθικοί κανόνες, ωστόσο είχαν και κάποια δικαιώματα. Η εξουσία του βασιλιά υπήρξε παντοδύναμη αλλά όχι απόλυτη, καθώς περιορίζονταν από τον αρχιερέα, κάποιες φορές συμβουλεύονταν και επιφανείς υπηκόους σε συνελεύσεις με αμυδρά δημοκρατικό χαρακτήρα.

Τον 10ο αιώνα συντέθηκε το Μαχαμπαράτα, αποτελεί το μεγαλύτερο γνωστό ποίημα 100.000 στροφών, για την εξύμνηση ενός σημαντικού πολέμου. Την ίδια περίοδο αυξάνεται διαρκώς η σημασία της θρησκείας, ως πολύτιμη βοηθός της γεωργίας, οι απαραίτητες για την ευόδωση των καλλιεργειών ιεροτελεστίες έγιναν πολύπλοκες, κατέστη αναγκαίο η ύπαρξη ενδιάμεσων ατόμων ανάμεσα στους Θεούς και τον λαό. Οι Βραχμάνοι ανέλαβαν το έργο και διαρκώς πλήθαιναν, το ίδιο και η δύναμη και ο πλούτος τους. Ανέλαβαν την εκπαίδευση των νέων και κατάφεραν να προσδώσουν στην κάστα τους το κύρος που τους εξασφάλιζε την πρώτη θέση στην ινδική κοινωνία. Οι τέσσερις κάστες που δημιουργήθηκαν τελικά συμβόλιζαν τα μέρη του σώματος: Στόμα: Ιερείς και Βραχμάνοι, Μπράτσα: Ηγεμόνες και πολεμιστές, Μηροί: Αγρότες και έμποροι, Πόδια: Χειρώνακτες εργάτες, δούλοι και αυτόχθονες. Οι τελευταίοι δεν κατείχαν ιδιοκτησία και σύμφωνα με μαρτυρίες τους άξιζε να δέρνονται και να φονεύονται κατά βούληση. Η συμμετοχή στην κάστα ήταν κληρονομική και μόνιμη. Οι ιερείς φροντίζουν να μένει ο λαός σταθερός και υπάκουος στην κάστα του. Επίσης φροντίζουν να μειωθεί η θέση της γυναίκας. Στην πρώτη βεδική περίοδο οι γυναίκες μπορούσαν να διαλέξουν τον άνδρα τους, να μορφωθούν, να πάρουν μέρος σε συζητήσεις, κατά την δεύτερη βεδική περίοδο, μετά το -1000 όλα αυτά θεωρούνται κολάσιμα αμαρτήματα, εμφανίζεται η απομόνωση της γυναίκας και το «σάτι» (η καύση της χήρας στην πυρά του νεκρού συζύγου της).

Photo
Από τον 8ο αιώνα θα εμφανιστούν ερημίτες στοχαστές ως αντίδραση στην παντοδυναμία των ιερέων. Σύμφωνα μ’ αυτούς η γνώση και το θείο κατακτιέται με ενόραση και λιτότητα κι όχι με την απληστία. Εισήγαγαν την αρχή της μετεμψύχωσης και θα αποτελέσουν το προοίμιο του Βουδισμού.