-1000
Γραικοί -
Έλληνες
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις και τις ιστορικές πηγές, στον χώρο τον Ελλαδικό, βρέθηκαν πολλές φυλές με διάφορα ονόματα, συνήθως από την περιοχή στην οποία διέμεναν: Δωριείς, Αιτωλείς, Φωκείς, Λόκροι, Ηπειρώτες, Μακεδνοί, Αιολείς, Αρκάδες, Ίωνες. Από τα προϊστορικά κιόλας χρόνια, ομάδες ανθρώπων είχαν περάσει από την Κρήτη και την Μικρά Ασία στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου. Οι ομάδες ήταν αυτόνομες και όταν ο πληθυσμός τους πλησίαζε τα 100 περίπου μέλη, οι νεότεροι και τολμηρότεροι προχωρούσαν παραπέρα δημιουργώντας νέες μικρές κοινωνίες στις οποίες οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους ώστε να μπορούν να λειτουργούν με χάρες, ανταλλάγματα και προσωπική επαφή. Η καινούργια ομάδα δεν ξέκοβε εντελώς από τις προηγούμενες, ζευγάρωναν μεταξύ τους, αντάλλασσαν προϊόντα, συνεργάζονταν για να κυνηγήσουν μεγάλα θηράματα ή για να προστατευτούν από ξένους εισβολείς. Πολλές ομάδες μαζί με συγγενικούς και φιλικούς δεσμούς απάρτιζαν την φυλή.
Μέχρι τον Τρωικό Πόλεμο, οι διάφορες ελληνικές φυλές δεν είχαν επιχειρήσει τίποτε από κοινού. Όπως έγραψε ο Θουκυδίδης: "Την αδυναμίαν, άλλωστε, των παλαιών καιρών μου φαίνεται ότι αποδεικνύει και το γεγονός ότι πριν από τα Τρωικά, τίποτε δεν επεχείρησεν από κοινού η Ελλάς. Νομίζω μάλιστα ότι το όνομα αυτό ούτε είχε δοθή ακόμη εις όλην την χώραν, ούτε καν υπήρχε πριν τον Έλληνα, τον γιο του Δευκαλίωνα, αλλά τα διάφορα φύλα, και ειδικά το μεγαλύτερο Πελασγικό, έπαιρναν το όνομά τους από τις περιοχές που κατοικούσαν. Αλλά από την εποχή που ο Έλλην και οι γιοί του έγιναν ισχυροί στην Φθιώτιδα και την βοήθεια τους επιζητούσαν οι κάτοικοι άλλων περιοχών, τα διάφορα φύλα, εξαιτίας της επικοινωνίας αυτής, ονομάζονταν Έλληνες, παρότι πέρσε καιρός για να μπορέσει να επικρατήσει το όνομα γενικά".
Μετά τον Τρωικό πόλεμο λοιπον, ξεκίνησε να επικρατεί η κοινή ονομασία για όλα τα ελληνικά φύλα, ώστε να αποτυπωθεί η εθνική ενότητα και να τονιστεί η αντίθεση με τον βαρβαρικό κόσμο. Χρησιμοποιήθηκε η λέξη Έλληνας ως εθνική ονομασία των ανθρώπων εκείνων που ήταν πολιτισμένοι, μιλούσαν τις διαλέκτους της Ελληνικής, ήταν οργανωμένοι γύρω από ένα ιερό και λάτρευαν το δωδεκάθεο. Η επικρατέστερη εκδοχή για την ετυμολογία της λέξης Έλλην είναι ότι προέρχεται από τους Σελλούς (σελ-ω = φωτίζω), ένα ελληνικό φύλο της Ηπείρου στο οποίο ανήκαν οι φωτισμένοι ιερείς της Δωδώνης. Ελλάς ήταν αρχικά το όνομα περιοχής κοντά στη Δωδώνη.
Πριν το Έλλην είχε χρησιμοποιηθεί και το Γραικός, από τους κατοίκους της αρχαίας Γραίας στην Εύβοια. Ο Αριστοτέλης έγραψε: «Σελλoί, καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δε Έλληνες». Σε επιγραφή του 4ου π.Χ. αιώνα διαβάζουμε: ".. ο Έλληνας ο γιος του Δευκαλίωνα βασίλευσε στη Φθιώτιδα, ονόμασε Έλληνες εκείνους που πρωτύτερα είχαν το όνομα Γραικοί".
Με την ονομασία Γραικοί είχαν γίνει γνωστοί οι Έλληνες στους Ρωμαίους, οι οποίοι τους αποκαλούσαν Graeci, από όπου προήλθαν οι ξενικές ονομασίες των Ελλήνων Greek (αγγλ.), Grec (γαλλ.), Grieche (γερμ.).