Βιογραφία
Ο Νίκολα Τέσλα ( 1856 - 7 Ιανουαρίου 1943) ήταν Σέρβος εφευρέτης, περισσότερων από 700 εφευρέσεις, ορισμένες εκ των οποίων θεμελίωσαν το σύγχρονο κόσμο, όπως: σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος, επαγωγικοί κινητήρες, λάμπες φθορισμού, πηνίο Τέσλα, ραδιόφωνο, τηλεκατεύθυνση, ασύρματη μεταφορά ενέργειας, ακτινογραφία, ταχύμετρο, ραντάρ κ.α.Γεννήθηκε στο χωριό Σμίλιαν της σημερινής Κροατίας, το οποίο ανήκε τότε στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, στις 10 Ιουλίου του 1856. Ο πατέρας του ήταν ο ορθόδοξος ιερέας του χωριού. Όταν ο Νικόλα ήταν 7 ετών, ο 14χρονος αδερφός του, ο οποίος θεωρούνταν ιδιαίτερα ταλαντούχος, σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογο. Το γεγονός βύθισε την οικογένεια σε μεγάλη θλίψη και είχε ως συνέπεια την παραμέληση του Νίκολα. Ο ίδιος έγραψε πως μεγάλωσε αγνοημένος, απομονωμένος και χωρίς αυτοπεποίθηση. Το 1863 μετακόμισε με τους γονείς του στο Γκόσπιτς όπου έλαβε τη βασική εκπαίδευση και έμαθε τη γερμανική γλώσσα. Επιστρέφοντας στο χωριό του προσβλήθηκε από χολέρα και χρειάστηκε 9 μήνες για να αναρρώσει. Κατόπιν πέρασε 9 μήνες στο βουνό για να αποφύγει την στράτευση. Όλους αυτούς τους μήνες περνούσε πολλές ώρες μόνος του και σκεφτόταν πιθανές εφευρέσεις. Οι γονείς του ήθελαν να τον κάνουν ιερέα αλλά εκείνος ήθελε να γίνει μηχανολόγος και κατάφεραν να του εξασφαλίσουν υποτροφία για την Ανώτατη Πολυτεχνική Σχολή του Γκρατς. Είχε άριστες επιδόσεις τον πρώτο χρόνο αλλά σταδιακά βαρέθηκε και εγκατέλειψε την σχολή χωρίς πτυχίο.
Για ένα μικρό διάστημα εργάστηκε ως μηχανικός και τον Ιανουάριο του 1880 γράφτηκε στο γερμανόφωνο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας. Εγκατέλειψε και πάλι τις σπουδές και εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη. Προσελήφθη ως τεχνικός σχεδιαστής στο Κεντρικό Τηλεγραφικό Γραφείο της Ουγγαρίας όπου απέκτησε πολύτιμη πρακτική εμπειρία και κατάφερε να υλοποιήσει σημαντικές βελτιώσεις στον εξοπλισμό του νεοσύστατου τηλεφωνικού κέντρου. Κατόπιν μεταπήδησε στην Ηλεκτρική Εταιρεία Έντισον όπου ήρθε σε άμεση επαφή με το έργο του Έντισον και απέκτησε βαθύτερη γνώση και εμπειρία γύρω από τις ηλεκτρικές γεννήτριες και τους κινητήρες. Σύντομα ξεχώρισε για τις ικανότητές του και το 1884 του πρότειναν να εργαστεί στα κεντρικά της επιχείρησης στην Αμερική. Δύο ημέρες μετά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη, ο Τέσλα ξεκίνησε να εργάζεται στο κατάστημα μηχανικών εργασιών του Έντισον με τον οποίο σύντομα βρέθηκε να διαφωνεί σε πολλά θέματα, όπως για παράδειγμα στο ότι ο Έντισον ήταν υποστηρικτής του συνεχούς ρεύματος ενώ ο Τέσλα υποστήριζε τη χρήση του εναλλασσόμενου το οποίο και τελικά υπερίσχυσε.
Στο διάστημα που εργάστηκε στο εργαστήριό του Έντισον, ο Τέσλα επανασχεδίασε τις ηλεκτρικές γεννήτριες βελτιώνοντας την απόδοσή τους και είχε σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη ενός συστήματος λαμπτήρων τόξου. Απογοητευμένος από το γεγονός πως το σύστημα που σχεδίασε δεν τέθηκε σε εφαρμογή, αλλά και επειδή ποτέ δεν ανταμειβόταν οικονομικά για τις πολύτιμη συνεισφορά του, πέρα από τον μισθό των 18 δολαρίων την εβδομάδα, παραιτήθηκε σε περίπου έξι μήνες μετά την έναρξη της συνεργασίας τους . Τα επόμενα χρόνια ο Τέσλα θα κάνει εκατοντάδες εφευρέσεις και βελτιώσεις στον τομέα του ηλεκτρισμού και μαγνητισμού ενώ ο Έντισον με τους συνεργάτες του θα προσπαθήσουν να τον δυσφημήσουν και να τον παραγκωνίσουν με κάθε τρόπο.
Τον Οκτώβριο του 1887 η πατέντα του με το όνομα Πολυφασικό Σύστημα Τέσλα κατοχυρώθηκε στην Αμερικανική Επιτροπή Ευρεσιτεχνιών, το διάστημα 1890-1891 έδωσε δεκάδες διαλέξεις για το εναλλασσόμενο ρεύμα και τη χρήση του, το 1891 εφηύρε το πηνίο που φέρει το όνομά του. Τη νύχτα της 1η Μαΐου του έτους 1893 στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο φωταγώγησε την πόλη του Σικάγου με λάμπες που λειτουργούσαν με εναλλασσόμενο ρεύμα. Το 1895 ο Ρέντγκεν με τη βοήθεια του Τέσλα εφηύρε τις ακτίνες Χ. Ο Τέσλα από το 1892 έως το 1903 αγωνιζόταν να αποδείξει ότι η εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων ήταν δική του εφεύρεση καθώς στηριζόταν σε 13 δικές του πατέντες και όχι του Ιταλού Μαρκόνι. Δικαιώθηκε τελικά το 1943, ενώ αναγνωρίστηκε ως ο εφευρέτης του ραδιοφώνου το 1955.
Από το 1915 έως το 1917 κέρδισε πολλές διακρίσεις από διάφορες ακαδημίες ενώ από το 1918 έως το 1922 κατοχύρωσε δεκάδες πατέντες και ευρεσιτεχνίες για τη μηχανική των υγρών οι οποίες αγοράστηκαν από διάφορες εταιρίες και εμπορευματοποιήθηκαν. Το 1924 ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι είχε εφεύρει την περιβόητη «ακτίνα θανάτου», ένα υπερόπλο ικανό να καταστρέψει μεγάλες εκτάσεις οι δημοσιογράφοι και ο επιστημονικός κόσμος τον διακωμώδησαν άγρια. Λόγω της εκκεντρικότητας του και των περίεργων και θεωρούμενων ως εξωφρενικών ισχυρισμών του ανά περιόδους για τις δυνατότητες της τεχνολογίας, από πολλούς θεωρούνταν σαν τρελός επιστήμονας. Το 1937 ένα αμάξι χτύπησε τον Τέσλα σπάζοντάς του αρκετά πλευρά και κλονίζοντας σοβαρά την υγεία του. Ποτέ δεν συνήλθε εντελώς. Τα τελευταία χρόνια του κλείνονταν όλο και περισσότερο στον εαυτό του και είχε ως μοναδικούς φίλους τα περιστέρια τα οποία μάζευε από τους δρόμους και περιέθαλπε. Όταν το αγαπημένο του λευκό περιστέρι πέθανε, ισχυρίστηκε ότι πλησίαζε και ο δικός του θάνατος. Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1943 από θρόμβωση της στεφανιαίας στο ξενοδοχείο Νιου Γιορκ. Βρέθηκε νεκρός δύο μέρες αργότερα καθώς είχε κρεμάσει στην πόρτα του δωματίου του την επιγραφή «Μην ενοχλείτε». Σύγχρονοι μελετητές του έργου του τον έχουν αποκαλέσει «άνθρωπο που εφηύρε τον Εικοστό Αιώνα» και «πατέρα του σύγχρονου ηλεκτρισμού».