Σάλιβαν Ανν

   ΑΡΧΙΚΗ

Ανν Σάλιβαν 1866 έως 1936 (70)

Το άμεσο μέλλον θα είναι τραγικό για όλους μας, αν δεν βρούμε έναν τρόπο ώστε οι εκπαιδευτικοί πόροι αυτής της χώρας να εξυπηρετήσουν τον πραγματικό σκοπό της εκπαίδευσης, την αλήθεια και την δικαιοσύνη.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Γράμμα στην Έλεν

Με λυπεί αφάνταστα Έλεν το ότι δεν μπορώ να πιστέψω όπως εσύ. Πονάει το ότι δεν μπορώ να μοιραστώ το θρησκευτικό κομάτι της ζωής σου. Για μένα, όπως καλά ξέρεις, αυτή η ζωή είναι η σημαντική. Το τι κάνουμε Εδώ και Τώρα έχει σημασία, επειδή οι πράξεις μας επηρεάζουν άλλες ανθρώπινες υπάρξεις.
Η Άνν Σάλιβαν (Anne Sullivan, 14 Απριλίου 1866 - 20 Οκτωβρίου 1936) ήταν Αμερικανίδα παιδαγωγός. Γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη από πάμπτωχους ιρλανδούς μετανάστες γονείς κι έχασε τη μητέρα της από φυματίωση σε ηλικία οκτώ ετών. Ο πατέρας της ήταν αλκοολικός και την εγκατέλειψε -μαζί με τον αδερφό της- σε ένα πτωχοκομείο. Εκεί ο αδερφός της πέθανε από φυματίωση και η ίδια αρρώστησε από τράχωμα και έμεινε τυφλή. Στα 14 της έγινε δεκτή στη φημισμένη Σχολή Τυφλών Πέρκινς όπου σπούδασε μαθηματικά και ιστορία. Αποφοίτησε σε ηλικία 20 ετών, έχοντας ανακτήσει μερικώς το φως της ύστερα από μια σειρά επεμβάσεων. Το 1867 η οικογένεια Κέλλερ έψαχνε παιδαγωγό για την 7χρονη κόρη τους Έλεν, η οποία είχε μείνει τυφλή και κωφή από την ηλικία των 19 μηνών και ήταν ανήμπορη να επικοινωνήσει. Από το ίδρυμα Πέρκινς προτάθηκε η Ανν η οποία ξεκίνησε να διδάσκει την Έλεν με μεγάλη επιτυχία, οι δυο γυναίκες έγιναν αχώριστες για όλη τους την ζωή.

Η ΄Έλεν έμαθε να μιλάει να γράφει και να διαβάζει με την μέθοδο Μπράιγ και έγινε το πρώτο κωφό και τυφλό άτομο που το 1904 πήρε πτυχίο από πανεπιστημιακό ίδρυμα. Την ίδια χρονιά και με την βοήθεια της Σάλιβαν έγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Η ιστορία της ζωής μου» και έζησε μια γεμάτη ζωή, γράφοντας και κάνοντας περιοδείες σε όλο τον κόσμο δίνοντας διαλέξεις με σκοπό την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης στα προβλήματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, καθώς κα σε θέματα ρατσισμού και φεμινισμού.

Η Ανν Σάλιβαν παντρεύτηκε αλλά ποτέ δεν έζησε μακριά από την Κέλερ, υπήρξε φίλη και δασκάλα της μέχρι τον θάνατό της, που ήρθε το1936. Ήταν τότε 70 ετών και αρκετά καταβεβλημένη, έχοντας χάσει, τα τελευταία της χρόνια, ξανά την όραση της.