Βιογραφία
Ο Τζαλ αλ-Ντιν Ρουμί (30 Σεπτεμβρίου 1207 – 17 Δεκεμβρίου 1273) ήταν Πέρσης ποιητής, θεολόγος και δάσκαλος του ισλαμικού δικαίου, με τεράστια επιρροή στον μουσουλμανικό μυστικισμό. Γεννήθηκε το 1207 στην Περσία, κοντά στα σύνορα με το σημερινό Αφγανιστάν. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος θεολόγος και από αυτόν έλαβε την αρχική του μόρφωση. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, προκειμένου να γλιτώσουν από τις επιδρομές των Μογγόλων, η οικογένειά του εγκατέλειψε την πατρίδα της και περιπλανήθηκε σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής, ώσπου εγκαταστάθηκε οριστικά στο Ικόνιο, τη σημερινή Κόνια της Τουρκίας. Όταν ο πατέρας του πέθανε, ο Ρουμί ήταν είκοσι τεσσάρων ετών και τον διαδέχθηκε ως καθηγητής θεολογίας στο διδασκαλείο που διατηρούσαν. Σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη και αναγνώριση ως δάσκαλος. Γνώριζε ελληνικά, εβραϊκά και αραβικά, είχε μελετήσει τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και είχε μυηθεί στις μυστικές διδασκαλίες των Σούφι, μιας εσωτερικής και μυστικιστικής έκφρασης του Ισλάμ. Για έναν αληθινό Σούφι, η αγάπη είναι εμπειρία θανάτου – θανάτου του εγώ. Το λιώσιμο της καρδιάς μέσα στην Αγάπη σημαίνει το τέλος της προσκόλλησης στην κοινωνική αναγνώριση, στη φήμη και στις επιφανειακές σχέσεις.Ο Ρουμί δίδασκε αυτή την ένωση με τον Θεό μέσω της αγάπης, όμως η γνωριμία του με τον Σαμς του Ταμπρίζ επρόκειτο να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή του. Ο Σαμς ήταν ένας περιπλανώμενος δερβίσης, στον οποίο ο Ρουμί αναγνώρισε τον Αγαπημένο. Για χάρη του εγκατέλειψε το διδασκαλείο, τους μαθητές και την οικογένειά του, ακολουθώντας τον όπου κι αν πήγαινε. Οι μαθητές του, ανήσυχοι για την «κατάντια» του δασκάλου τους, ο οποίος είχε γίνει η σκιά του Σαμς και δεν φαινόταν να ζει παρά μόνο γι’ αυτόν, παρασυρμένοι από ζήλια και φθόνο, εξαφάνισαν τον δερβίση από τη ζωή του. Ο Ρουμί βυθίστηκε σε βαθιά θλίψη και μελαγχολία. Βλέποντας την οδύνη του, οι μαθητές του έφεραν πίσω τον Σαμς, όμως λίγο αργότερα εκείνος εξαφανίστηκε και πάλι, αυτή τη φορά οριστικά. Ο Τζαλ αλ-Ντιν Ρουμί μεταμορφώθηκε τότε από δάσκαλο του Κορανίου, μυστικό Σούφι και σπουδαίο θεολόγο σε έναν απελπισμένο ερωτευμένο της θείας αγάπης. Άρχισε να καλεί μουσικούς στο σπίτι του και, υπό τους ήχους των ανατολικών οργάνων, να τραγουδά, να χορεύει και να συνθέτει ατέλειωτους στίχους για τον Αγαπημένο, ενώ στροβιλιζόταν γύρω από τον εαυτό του, μερικές φορές για ολόκληρα μερόνυχτα. Από αυτόν εμπνεύστηκε αργότερα το τάγμα των Στροβιλιζόμενων Δερβίσηδων. Η ποιητική παραγωγή του υπήρξε κολοσσιαία, αποτελούμενη από χιλιάδες στίχους γεμάτους μυστικιστική έκσταση, αγάπη και πνευματικό πάθος. Σταδιακά ο Ρουμί ξεπέρασε την οδύνη του, υποστηρίζοντας πως είχε επιτύχει την πνευματική ένωση με τον Αγαπημένο. Πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1273 στο Ικόνιο. Ο ίδιος αποκαλούσε τον θάνατο «Νύχτα του Γάμου», πιστεύοντας ότι εκείνη τη στιγμή η ψυχή ενώνεται οριστικά με τον Θεό.