Ραχμάνινοφ

Ραχμάνινοφ 1873 έως 1943 (70)

Αποφθέγματα Αποσπάσματα

Βιογραφία

Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Ραχμάνινοφ (Серге́й Васи́льевич Рахма́нинов, 1873 – 1943) ήταν Ρώσος συνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες του 20ού αιώνα, ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της ρομαντικής παράδοσης.



O Σεργκέι Ραχμάνινοφ γεννήθηκε στις 1 Απριλίου 1873 κοντά στη λίμνη Ιλμέν της περιοχής του Νόβγκοροντ, η οικογένειά του διέθετε τεράστια περιουσία, κυρίως η μητέρα του που ήταν κόρη στρατηγού. Ο πατέρας του ήταν απόστρατος αξιωματικός του τσαρικού στρατού και η στρατιωτική σταδιοδρομία φαινόταν να είναι προδιαγεγραμμένη για το νεαρό Σεργκέι, όμως τα πράγματα πήγαν άσχημα όταν πέθανε η αδερφή τους από διφθερίτιδα και ο πατέρας τους έχασε την περιουσία τους και τελικά το ζευγάρι χώρισε. Ο Σεργκέι βρέθηκε σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση ώσπου ένα ξάδερφος του πιανίστας του πρότεινε να λάβει μαθήματα μουσικής στη Μόσχα. Γρήγορα αποδείχτηκε το ταλέντο του στο πιάνο και συνέχισε με σπουδές σύνθεσης στο Ωδείο της Μόσχας.

Η φήμη του ως συνθέτη και πιανίστα εδραιώθηκε με το Πρελούδιο σε Ντο μείζονα (1892), το οποίο έγινε το αγαπημένο του κοινού για τα επόμενα χρόνια, καθώς και με το Κοντσέρτο για πιάνο αριθμός 2 σε Ντο ελάσσονα (1901), που αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία μετά από μια περίοδο καλλιτεχνικής αδράνειας.

Μετά την πρώτη Ρωσική επανάσταση του 1905, ο Ραχμάνινοφ, μετακόμισε με την οικογένειά του στη Δρέσδη, όπου συνέθεσε τρία από τα σημαντικότερα έργα του, τη Συμφωνία αριθμός δύο σε Μι ελάσσονα, το συμφωνικό ποίημα “Το νησί των νεκρών” και το Κοντσέρτο για πιάνο αρ.3 σε Ρε ελάσσονα. Με το τελευταίο έργο περιόδευσε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, αποκτώντα μεγάλη φήμη. Επέστρεψε στη Ρωσία το Φεβρουάριο του 1910. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, την οποία δεν υποστήριζε, περνούσε τον καιρό του μεταξύ Ελβετίας και ΗΠΑ. Έζησε απομονωμένος με την οικογένεια και λίγους φίλους του νοσταλγώντας τη Ρωσία. Δεν συνέθεσε σχεδόν καθόλου νέα έργα και αφιερώθηκε σε συναυλίες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Το τελευταίο του έργο, “Συμφωνικοί χοροί για ορχήστρα”, γράφτηκε το 1940. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 1943 στις Ηνωμένες πολιτείες.