ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Παζολίνι 1922 έως 1975 (53)

Ο θάνατος προσδιορίζει την ζωή.


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ



O Πιερ Πάολο Παζολίνι, (5 Μαρτίου 1922-2 Νοεμβρίου 1975) ήταν Ιταλός ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1922 στην Μπολόνια, ο πατέρας του ήταν υπαξιωματικός του στρατού οπότε η οικογένεια άλλαζε συχνά τόπο διαμονής. Τον πατέρα του τον περιέγραφε αργότερα ως αυταρχικό και τυραννικό που διοικούσε την οικογένεια με στρατιωτικό τρόπο, ενώ η μητέρα του, την οποία λάτρευε, ήταν δασκάλα, γλυκιά και ευπροσήγορη. Από το δημοτικό ο μικρός Πιέρ ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και το 1940 ξεκίνησε σπουδές Ιστορίας της Τέχνης και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Δύο χρόνια μετά ο πατέρας του αιχμαλωτίζεται στην Κένυα και εκείνος μαζί με την μητέρα του και τον αδερφό του, κατέφυγαν στην Καζάρσα. Βρήκε χρήματα εκείνες τις δύσκολες εποχές και εξέδωσε μια ποιητική συλλογή με τίτλο «Ποιήματα στην Καζάρσα». Τον επόμενο χρόνο αναγκάζεται να παρουσιαστεί για τη στρατιωτική του θητεία στο Λιβόρνο όμως σύντομα θα λιποτακτήσει από τον φασιστικό στρατό και θα επιστρέψει στην Καζάρσα. Το 1945 σκοτώνεται ο αδερφός του που ήταν μέλος της ιταλικής αντίστασης από Γιουγκοσλάβους αντάρτες, σε ένα περίεργο κι ανεξιχνίαστο περιστατικό. Ο Παζολίνι έγραψε γι αυτό τον θάνατο και ξεκίνησε να διδάσκει στο γυμνάσιο ενός μικρού χωριού το 1945. Τρία χρόνια αργότερα ένας μαθητής εξομολογήθηκε στον παπά του χωριού πως είχε σεξουαλικές μαζί του. Απολύθηκε από το σχολειό και ήταν δύσκολο να παραμείνει στο χωριό μετά από αυτό, έφυγε με την μητέρα του για την Ρώμη όπου πέρασε κάποια πολύ δύσκολα χρόνια, χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά. Από το 1954 άλλαξαν τα πράγματα, εξέδωσε μια συλλογή από ποιήματα, και τον επόμενο χρόνο ένα μυθιστόρημα που αποτέλεσε την πρώτη του επιτυχία (Τα παιδιά της ζωής). Την ίδια εποχή ίδρυσε το φιλολογικό περιοδικό “Officina” το οποίο το έκλεισαν το 1959 μετά από ένα άρθρο του εναντίον του Πάπα.

Από το 1960 ξεκίνησε να ασχολείται με τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος και το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το «Ακατόνε». Ακολουθούν οι ταινίες «Μάμα Ρόμα» το «κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964), «Οιδίπους Τύραννος» (1967), «Θεώρημα» με τον Terence Stamp(1969), «Χοιροστάσιο» (1969), «Μήδεια» με τη Μαρία Κάλλας (1970), καθώς και η τριλογία: το «Δεκαήμερο» (1971), «Οι Ιστορίες του Καντσμπουρυ» (1972) και «Χίλιες και μια νύχτες» (1974). Το κύκνειο άσμα του, «Σαλό» ή «120 μέρες στα Σόδομα», προκάλεσε φρίκη, βίαιες αντιδράσεις και εισαγγελικές παρεμβάσεις. Στο έργο, τέσσερις εκπρόσωποι της φασιστικής εξουσίας απάγουν κορίτσια και αγόρια και τα υποβάλλουν σε σεξουαλικά όργια και βασανιστήρια. «Ήταν η επιδίωξη μου να προκαλέσω αντιδράσεις. Να εξοργίσω, να θυμώσω τον θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Ύστερα θα πει πως πρόκειται για ένα πορνό. Αυτό είναι μια βολική εξήγηση. Μερικοί όμως μπορεί να ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες. Μας "σπρώχνει" στον ολοκληρωτικό αφανισμό», δήλωσε ο Παζολίνι σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του.

Στις 2 Νοεμβρίου του 1975 ο Παζολίνι βρέθηκε νεκρός στην παραλία της Όστια, έξω από τη Ρώμη. Το πτώμα έφερε σημάδια άγριας κακοποίησης: σπασμένα δόντια, κομμένα αυτιά, πέρασμα αυτοκινήτου από πάνω του. Για τον άγριο φόνο ομολόγησε και καταδικάστηκε ένας 17χρονος που πληρωνόταν για να κάνει σεξ με μεγαλύτερους άνδρες. Η αγριότητα του φόνου καταδείκνυε πως δεν μπορούσε να τον είχε διαπράξει μόνος του. Πολλά χρόνια μετά, και μετά που είχε εκτίσει την ποινή του, πήρε πίσω την ομολογία του ισχυριζόμενος πως ο φόνος είχε γίνει από 3 φασίστες οι οποίοι απειλούσαν πως θα σκότωναν και αυτόν και την οικογένεια αν δεν ομολογούσε το έγκλημα. Πολλοί αισθάνθηκαν δικαιωμένοι καθώς από την αρχή υποστήριζαν ότι το έγκλημα ήταν πολιτικό (λόγω της αντιφασιστικής του δράσης) και όχι σεξουαλικό.

ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ