ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Μινούτσιν 1921 έως 2017 (96)

Η σιγουριά είναι ο εχθρός της αλλαγής.


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Οικογενειακή θεραπεία

To κίνημα της οικογενειακής θεραπείας ξεκίνησε το 1950 με μια ομάδα λαμπρών και «περίεργων» ατόμων διασκορπισμένων σε ολόκληρη τη χώρα των ΗΠΑ, εκ των οποίων ο καθένας ήταν γοητευμένος με το δικό του τρόπο στο να καταλάβει πώς λειτουργούν οι οικογένειες. Αρχικά, το κίνημα είχε πραγματικά ένα χαρακτήρα αντιοικογενειακό, τονίζοντας το πώς οι οικογένειες δημιουργούν παθολογία στα μέλη τους, με τον Gregory Bateson και την ομάδα του να αναπτύσσουν την έννοια της επικοινωνίας του διπλού δεσμού ως έναν τρόπο κατανόησης του πώς οι οικογένειες μπορούν να προκαλέσουν ψύχωση στα παιδιά. Υπήρχε ο Murray Bowen στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας που μιλούσε για ανθρώπους που εξαφανίζονταν κάτω από την αδιαφοροποίητη μάζα του Εγώ της οικογένειας. Και υπήρχαν και άλλοι, όπως ο Carl Whitaker, η Virginia Satir και ο Nathan Ackerman.

Ο Σαλβαντόρ Μινούτσιν (Salvador Minuchin, 1921 - 2017) ήταν οικογενειακός θεραπευτής, ένας από τους ιδρυτές της δομικής οικογενειακής θεραπείας, η οποία αντιμετωπίζει τα προβλήματα του ατόμου μέσα από τις σχέσεις των μελών της οικογένειας του. Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1921 στο Σαν Σαλβαδόρ της Αργεντινής και ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά μίας οικογένειας Ρωσοεβραίων μεταναστών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δραστηριοποιήθηκε στο αριστερό πολιτικό κίνημα που ήταν αντίθετο στον δικτάτορα Χουάν Περόν με συνέπεια να συλληφθεί σε μια διαδήλωση και να περάσει 3 μήνες στη φυλακή. Το 1947 πήρε πτυχίο ιατρικής και ξεκίνησε να εργάζεται ως παιδίατρος. Μετά τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους ταξίδεψε στο Ισραήλ και κατατάχθηκε στο στρατό με την ιδιότητα του γιατρού, φροντίζοντας ανθρώπους που είχαν επιβιώσει από το Ολοκαύτωμα. Το 1950 πήγε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε παιδοψυχιατρική, το 1951 παντρεύτηκε την ψυχολόγο Πατρίσια Πίτλακ με την οποία έκανε δύο παιδιά. Ως παιδοψυχίατρος ταξίδεψε εκ νέου στο Ισραήλ και συμμετείχε στη διαμόρφωση προγραμμάτων βοήθειας για παιδιά-πρόσφυγες, ενώ επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη εργάστηκε ως ψυχίατρος στο Wiltwyck School για αγόρια με παραβατική συμπεριφορά. Εκεί διαπίστωσε ότι η παραδοσιακή ψυχιατρική δεν παρείχε επαρκή θεραπεία και ξεκίνησε να πειραματίζεται με τη μέθοδο της οικογενειακής θεραπείας πραγματοποιώντας συνεδρίες με όλη την οικογένεια του παιδιού που παραπεμπόταν ως παραβατικό.

Το 1965 έγινε καθηγητής παιδικής ψυχολογίας στο Πανεπιστημίο της Πενσυλβάνια και ανέλαβε τη διεύθυνση του Κέντρου Παιδικού Προσανατολισμού Φιλαδέλφειας όπου οι ριζοσπαστικές προσεγγίσεις του μπορεί να έφεραν αντιδράσεις, ωστόσο το κέντρο εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα τόσο για την καθοδήγηση ανηλίκων όσο και για την κατάρτιση στο πεδίο της οικογενειακής θεραπείας. Πρωτοποριακή υπήρξε και η ανάπτυξη ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων για την αφροαμερικανική και ισπανόφωνη κοινότητα της πόλης.

Ο Μινούτσιν έγραψε δεκάδες επιστημονικά άρθρα και βιβλία με πιο γνωστό το «Οικογένειες και οικογενειακή θεραπεία», διατυπώνοντας τη θεωρία ότι τα συμπτώματα που παρουσιάζει ένα άτομο είναι αποτέλεσμα ενός δυσλειτουργικού οικογενειακού συστήματος. Ο ρόλος του θεραπευτή, κατ αυτόν, είναι να εντοπίζει ορισμένες κρυφές ιεραρχικές δομές και σχέσεις εντός της οικογένειας που οδηγούν σε δυσλειτουργίες ώστε να βοηθάει τα μέλη της οικογένειας να δημιουργούν πιο υγιείς σχέσεις, αναπτύσσοντας συγχρόνως μεθόδους για την αντιμετώπιση των στρεσογόνων καταστάσεων.

Η σύζυγος του Μινούτσιν με την οποία συμπορεύτηκαν για 64 χρόνια πέθανε το 2015 και δύο χρόνια μετά, στις 30 Οκτωβρίου 2017, πέθανε κι εκείνος, στα 96 του χρόνια, από καρδιακή ανακοπή.