Βιογραφία
Ο Ανδρέας Μιαούλης ήταν ηρωικός ναύαρχος του ελληνικού στόλου κατά την Επανάσταση του 1821, και πολιτικός παράγοντας μετά την απελευθέρωση. Ως ημερομηνία γέννησης του θεωρείται η 20η Μαίου του 1769 και για τόπο αναφέρεται είτε η Ύδρα είτε τα Φύλλα Εύβοιας. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Βώκος ή Μπώκος, το Μιαούλης το απέκτησε είτε όταν αγόρασε από έναν Τούρκο το πρώτο του πλοίο, το Μιαούλ, είτε επειδή φώναζε διαρκώς στους ναύτες του «Μια ούλοι», για να κωπηλατούν γερά και συγχρονισμένα. Ο πατέρας του ήταν πλοιοκτήτης και ο Ανδρέας από τα 16 έγινε κυβερνήτης σε ένα από τα πλοία τους. Κατά την διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων έσπασε αρκετές φορές τον αγγλικό ναυτικό αποκλεισμό εφοδιάζοντας τα νότια γαλλικά παράλια και κερδίζοντας μεγάλα χρηματικά ποσά. Μια φορά ωστόσο συνελήφθη από τους Άγγλους και ήταν τυχερός που δεν εκτελέστηκε. Του χάρισε την ζωή και τον άφησε ελεύθερο ο άγγλος ναύαρχος Νέλσων εκτιμώντας το θάρρος και την παρρησία του. Λέγεται πως είπε για αυτόν: Τούτος ο νεαρός κάποια μέρα θα δοξάσει την χώρα του.Έχοντας αποκτήσει μεγάλη πείρα σε μάχες με πειρατές και έχοντας αγοράσει αρκετά πλοία με τα κέρδη από τις ριψοκίνδυνες επιχειρήσεις του σε όλη την Μεσόγειο, όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821, ορίστηκε ναύαρχος του Υδραϊκού στόλου. Τον Σεπτέμβριο του 1821 κατέστρεψε το στόλο του Καρά-αλή, στις 20 Φεβρουαρίου 1822 θριάμβευσε κατά των Τούρκων στην ναυμαχία της Πάτρας, έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Χίου, των Σπετσών, των Ψαρών, του λιμανιού της Μεθώνης και της Σούδας. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του να ήταν η ναυμαχία του Γέροντα όπου επικεφαλής 70 πλοίων και 6.000 ναυτών κατανίκησε τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, ένα γεγονός που είχε μεγάλη επίδραση στην πορεία της επανάστασης. Παρά τις μεγάλες του επιτυχίες κατά την Γ' Εθνική Συνέλευση το 1827, καθαιρέθηκε από ναύαρχος και αρχηγός στόλου για να ανατεθούν τα καθήκοντα αυτά στον Άγγλο φιλέλληνα λόρδο Τόμας Κόχραν. Ο Ιωάννης Καποδίστριας τον επανέφερε στη θέση του Αρχηγού του Στόλου και τον Αύγουστο του 1829 τον διόρισε μέλος στη Γερουσία.
Ωστόσο ο Μιαούλης, όπως και πολλοί Υδραίοι, Σπετσιώτες και Μανιάτες, κυρίως προύχοντες και καραβοκύρηδες, ήρθαν σε ρήξη με τον Καποδίστρια. Για τους Υδραίους, κυριότερος λόγος, ήταν η προσπάθεια του Καποδίστρια να εξισώσει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των πολιτών, σε όλο το κράτος, εφαρμόζοντας την ισονομία χωρίς εξαιρέσεις. Η Ύδρα ως τότε είχε σύστημα αυτοδιοίκησης και εισέπραττε φόρους από άλλα νησιά του Αιγαίου, δεν τους άρεσε καθόλου να χάσουν τα προνόμιά τους και επιπλέον θεωρούσαν πως έπρεπε να αποζημιωθούν για τις ζημιές που είχαν υποστεί στον πόλεμο. Τον Ιούλιο του 1831 ο Μιαούλης στασίασε εναντίον του Καποδίστρια, επικεφαλής 150 Υδραίων επιτέθηκε στον Πόρο και κατέλαβε το Ναύσταθμο, τα Πλοία και το Φρούριο. Ο Καποδίστριας κάλεσε τον ρωσικό στόλο ο οποίος επιτέθηκε στις δυνάμεις του Μιαούλη ανατινάζοντας την κορβέτα του ΣΠΕΤΣΑΙ και καταλαμβάνοντας ένα ακόμη πλοίο του. Κυριευμένος από έξαλλη μανία ο Μιαούλης, πυρπόλησε τη Φρεγάτα ΕΛΛΑΣ, το ωραιότερο και πλέον αξιόμαχο Ελληνικό καράβι. Η φωτιά μεταδόθηκε και στην κορβέτα ΥΔΡΑ με αποτέλεσμα να καταστραφεί κι αυτή ολοσχερώς. Την μανία του Μιαούλη και το μίσος του προς τον Καποδίστρια την πλήρωσε η ελληνική περιουσία που είχε αγοραστεί με δάνεια τα οποία θα ξεπληρωνόταν για πολλά χρόνια από το υστέρημα του λαού. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ο Μιαούλης αμνηστεύθηκε και υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας που μετέβη στο Μόναχο για να προσφέρει το στέμμα στον Όθωνα. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα ορίστηκε αρχηγός του στόλου και το 1834 –κι ενώ ήταν άρρωστος- παρασημοφορήθηκε και έλαβε τον τίτλο του συμβούλου της επικρατείας. Πέθανε στις 11 Ιουλίου του 1835 από φυματίωση στον Πειραιά και ενταφιάστηκε στην ακτή Μιαούλη.