Ματσάδο Αντόνιο

   ΑΡΧΙΚΗ

Ματσάδο Αντόνιο 1875 έως 1939 (64)

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…
Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, μόνο απόνερα στη θάλασσα.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Σονέτο

Ξέφυγε απ' τον θλιμμένο έρωτα, έρωτα νυσταγμένο,
ακίνδυνο, χωρίς πληγή ούτε περιπέτεια,
που καρτερεί απ' τον έρωτα σίγουρη απολαβή,
γιατί στον έρωτα η φρόνηση είναι τρέλα.
Κείνος που προφυλάγεται απ' το τυφλό αγόρι
και που πρόσβαλε τη φωτιά της ζωής,
από χωνεμένη φωτιά κι όχι αναμμένη
ζητεί στάχτη για να σκεπάσει τη φωτιά.
Και στάχτη θα 'βρει, όχι από τη φλόγα του,
όταν αποκαλύψει το ανόητο παραλήρημα
που αποζητούσε, χωρίς ανθό, καρπό στο κλαρί.
Με μαύρο κλειδί θ' ανοίξει το παγερό
δωμάτιο του καιρού του. Έρημο κρεβάτι,
και θολός καθρέφτης, κι αδειανή καρδιά
Ο Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Machado) ήταν Ισπανός ποιητής, γεννημένος στη Σεβίλλη, στις 26 Ιουλίου του 1875. Πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Μαδρίτη όπου σπούδασε και συγχρόνως ξεκίνησε να δημοσιεύει σατιρικά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1899 και το 1902 έζησε στο Παρίσι ενώ το 1903 εξέδωσε την πρώτη ποιητική του συλλογή. Έζησε παραδίδοντας μαθήματα γαλλικών και το 1909 κατέλαβε την έδρα διδασκαλίας της γαλλικής στο ινστιτούτο της Σόρια. Το 1912 δημοσίευσε την δεύτερη συλλογή του που θεωρείται και σημαντικότερο έργο του, το «Πεδία της Καστίλλης» ενώ τον ίδιο χρόνο πέθανε η γυναίκα του, η βαθιά του θλίψη αποτυπώθηκε σε σειρά ποιημάτων. Τον ίδιο χρόνο παραιτήθηκε από το ινστιτούτο της Σόριας και ταξίδεψε σε όλη τη χώρα, γράφοντας και διδάσκοντας γαλλικά για να βγάζει τα προς το ζειν. Από το 1924 σταματάει την ποίηση και γράφει ένα φιλοσοφικό έργο υποθετικού διαλόγου μεταξύ ποιητών, συγχρόνως συνεργάζεται με τον αδερφό του και γράφουν θεατρικά έργα. Το 1927 ανακηρύχτηκε μέλος της Ισπανικής Ακαδημίας ενώ το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου τον βρήκε στην Μαδρίτη. Ο Αντόνιο τάχθηκε ανοιχτά με το μέρος των Δημοκρατικών, έγραφε λόγους και άρθρα κατά των φασιστών, δημοσίευε ποιήματα σε έντυπα που υπερασπίζονταν τη δημοκρατία. Την ίδια ώρα ο αδερφός του έγραφε διθυράμβους υπέρ του Φράνκο έχοντας προσχωρήσει στις τάξεις των φασιστών. Ο διχασμός των αδερφών Ματσάδο, αντικαθρέπτιζε τον διχασμό της ίδιας της Ισπανίας στον αιματηρό εμφύλιο. Όταν οι δυνάμεις του στρατού και της εκκλησίας φάνηκε να επικρατούν έναντι αυτών που επιζητούσαν τον εκσυγχρονισμό, ο Ματσάδο άφησε την Μαδρίτη και πήγε στην Βαλένθια και μετά ακολούθησε την δημοκρατική κυβέρνηση στην Βαρκελώνη. Με την κατάρρευση και της Καταλωνίας, τρεις μέρες προτού εισβάλουν τα στρατεύματα του Φράνκο στη Βαρκελώνη, ο Ματσάδο εγκατέλειψε την πόλη μαζί με την υπέργηρη μητέρα του. Στα σύνορα με τη Γαλλία είχε δημιουργηθεί χάος από τους πρόσφυγες, αναγκάστηκαν να αφήσουν τις αποσκευές τους και να συνεχίσουν με τα πόδια. Για μεγάλα διαστήματα ο Ματσάδο ήταν αναγκασμένος να έχει τη μητέρα του στην πλάτη. Κατάφεραν να φτάσουν στην Κογιούρ της Γαλλίας και να εγκατασταθούν με εκατοντάδες άλλους πρόσφυγες σε ένα παλιό ξενοδοχείο. Ο Ματσάδο ωστόσο έχει αρρωστήσει από πνευμονία και είναι εξουθενωμένος από τις κακουχίες, δεν υπάρχει περίθαλψη και ύστερα από δύο μέρες χαροπαλέματος, πεθαίνει στις 22 Φεβρουαρίου του 1939. Τρεις μέρες μετά πέθανε κι η μάνα του.