Βιογραφία
Ο Τζιάκομο Λεοπάρντι (Giacomo Leopardi, Ρεκανάτι 1798 – Νάπολη 1837) ήταν ποιητής και φιλόσοφος, από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε σε μια πλούσια και μορφωμένη οικογένεια και σε ένα ασφυχτικό επαρχιακό περιβάλλον. Σε ηλικία 11 ετών έγραφε ήδη σονέτα και ως τα 16 είχε μάθει μόνος του ελληνικά και λατινικά και μετέφραζε κλασικά έργα και από τις δύο γλώσσες. Ασχολήθηκε με το ιστορικό Δοκίμιο και τις επιστημονικές πραγματείες αλλά μόνο με την ποίηση μπόρεσε να εκφράσει την ανήσυχη και ασυμβίβαστη ιδιοσυγκρασία του.Συνάντησε μεγάλες δυσκολίες μεγαλώνοντας καθώς η καθημερινή του ζωή βρισκόταν σε αντίθεση με την ονειροπόλα ιδιοσυγκρασία του και την επιδίωξη του ιδεώδους κατ αυτόν. Γνώρισε μεγάλες απογοητεύσεις από την αδιάφορη στάση των γονέων του, από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για μια παντρεμένη εξαδέλφη του, από τον θάνατο μιας άλλης νέας, η οποία υπήρξε μούσα του σε ένα από τα ωραιότερα λυρικά του ποιήματα, με τίτλο «Στη Σίλβια». Από μικρός είχε προβλήματα υγείας και επιπλέον συνάντησε οικονομικές δυσκολίες, αφού η οικογένειά του είχε σχεδόν χρεοκοπήσει και το γράψιμο δεν πρόσφερε τα οικονομικά μέσα για να ζει. Οι απόπειρες να ξεφύγει από την οικογένεια, την επαρχία και την οικονομική δυσπραγία τον οδήγησαν στη Ρώμη, στην Μπολόνια, στην Πίζα και τέλος στη Νάπολη όπου και πέθανε τυφλός, σε μια επιδημία χολέρας, στα 39 του χρόνια.
Το ημερολόγιό του, που δημοσιεύτηκε με τίτλο «Τα ανάλεκτα» απηχεί την οδυνηρή αυτή αναζήτηση της ευτυχίας και του απόλυτου ενώ «Τα Τραγούδια (I canti)», 41 ποιήματα συγκεντρωμένα σε δύο τόμους (1831 και 1835), μαρτυρούν μια φλογερή φύση, διψασμένη για ζωή, αλλά σημαδεμένη από πόνο. Άλλα σημαντικά έργα του είναι τα : «Ηθικά έργα» (1827) και Στοχασμοί (εκδόθηκε μετά θάνατον το1845). Η απόλυτη απαισιοδοξία του Λεοπάρντι και η αδυναμία του να αποδεχτεί την πραγματικότητα, τον συνέδεσαν με τους Γερμανούς ρομαντικούς αλλά η σύντομη και πυκνή γραφή του, το λιτό λεξιλόγιο του, η τεχνική τελειότητα του τον διαφοροποιούν από τα λυρικά ξεσπάσματα και τον καθιστούν μοναδική μορφή της ιταλικής λογοτεχνίας.