Βιογραφία
Η Κολέτ (Συντονί Γκάμπριελ Κολέτ) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, πρωτοπόρος της γυναικείας λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας. Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1873 σε ένα μικρό χωριό της Βουργουνδίας και στα 20 της παντρεύτηκε ένα συγγραφέα και μουσικοκριτικό, ο οποίος την εισήγαγε στα παριζιάνικα σαλόνια. Ο Γουίλι, όπως ήταν γνωστός στον χώρο των γραμμάτων χρησιμοποιούσε συγγραφείς που έγραφαν γι’ αυτόν άρθρα και βιβλία τα οποία υπέγραφε και παρουσίαζε σαν δικά του. Έσπρωξε και την γυναίκα του να γράψει γι’ αυτόν με αποτέλεσμα την δημιουργία μιας σειράς ημι-αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων με ηρωίδα της Κλωντίν, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, σαν έργα του Γουίλι. Η Κολέτ τον χώρισε ύστερα από δέκα χρόνια γάμου –απηυδισμένη κι από τις απιστίες του- και ξεκίνησε να εκδίδει βιβλία με το όνομα της. Συγχρόνως έκανε σχέση με μια πάμπλουτη γαλαζοαίματη μαρκησία που ντυνόταν με ανδρικά ρούχα σοκάροντας την κοινωνία της εποχής. Οι δυο τους δούλεψαν ως χορεύτριες σε μιούζικ χωλ, κάποια περίοδο χορεύοντας το “Αιγυπτιακό Όνειρο”, ένα ιδιαίτερα προκλητικό και πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή έργο κατά το οποίο έδιναν ένα παρατεταμένο ερωτικό φιλί εξοργίζοντας το κοινό.Κατά τον Α παγκόσμιο πόλεμο η Κολέτ πήγε ως πολεμική ανταποκρίτρια στην Ιταλία και την περίοδο του μεσοπολέμου αποτέλεσε μεγάλη διασημότητα της εποχής, ζώντας απελευθερωμένη από κάθε συμβατικότητα με έντονους έρωτες και συνεχή σκάνδαλα. Παράλληλα δούλευε ακατάπαυστα, έκανε καριέρα στο μιούζικ χολ και στο θέατρο, δημοσιογραφούσε σε μια εποχή που ελάχιστες γυναίκες ασχολούνται με την δημοσιογραφία και έγραφε ασταμάτητα νουβέλες και διηγήματα που γινόταν μεγάλες επιτυχίες. Στην εφημερίδα Ματέν όπου αρθρογραφούσε, γνώρισε και παντρεύτηκε τον αρχισυντάκτη και μετά που τον χώρισε έκανε σχέση, μεταξύ άλλων, με το γιο του πρώτου της συζύγου. Έβαλε και τρίτο στεφάνι με τον εβραίο Γκοντουκέτ, ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου και ελευθερώθηκε ύστερα από τις επίμονες προσπάθειες της. Το 1945 την εξέλεξαν ως μέλος της μεγάλης Ακαδημίας Γκονκούρ και το 1948 ήταν υποψήφια για Νόμπελ λογοτεχνίας. Πέθανε το 1954, στα 81 της χρόνια, αρκετά καταβεβλημένη από χρόνια αρθρίτιδα, περιτριγυρισμένη από γάτες, με τα βιβλία της να γίνονται θεατρικά έργα, μιούζικαλ και ταινίες, όπως το «Ζιζί» για παράδειγμα που βραβεύτηκε με 9 Όσκαρ.