Κατράκης Μάνος

   ΑΡΧΙΚΗ

Μάνος Κατράκης 1908 έως 1984 (76)

Έγινα ηθοποιός όπως θα μπορούσα να γίνω και σιδηρουργός. Ήθελα να ξοδιάσω όσες δυνάμεις κρύβαν τα μπράτσα μου και η ψυχή μου.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Ο Μάνος Κατράκης ήταν κορυφαίος ηθοποιός του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1909 στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων Κρήτης, το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη. Οι δουλειές του πατέρα του δεν πήγαιναν καλά και το 1919 μετακόμισαν στην Αθήνα όπου τα παιδιά τα μεγάλωσε η μητέρα τους καθώς ο πατέρας έλειπε συνέχεια για δουλειές και πέθανε προτού μεγαλώσουν. Περιγράφει δύσκολα παιδικά χρόνια σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον καθώς τους κατηγορούσαν οι βασιλικοί για Βενιζελικούς επειδή ήταν από την Κρήτη, σε σημείο να αρνούνται να τους πουλήσουν ψωμί. Ο Μάνος από μικρός ήθελε να κάνει κάτι ξεχωριστό, στην εφηβεία του έπαιζε ποδόσφαιρο, τελικά βρέθηκε στα 18 του να συμμετέχει σε μια θεατρική παράσταση, όπου ξεχώρισε με την δυναμικότητά του και την βροντερή του φωνή. Οι κριτικές από την πρώτη κιόλας παράσταση ήταν διθυραμβικές: «Υπήρξε μια αποκάλυψη. Ο κ. Κατράκης γέμισε τη σκηνή μόλις παρουσιάστηκε, χόρεψε με χάρη γοητευτική και μια εξαιρετική ευλυγισία και έπαιξε σαν δοκιμασμένος ηθοποιός». Τον επόμενο χρόνο του δώσανε και τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο, στην βουβή ταινία, το «λάβαρο του 21». Από κει κι ύστερα ξεκίνησε να παίζει κάθε χρόνο σε θεατρικές παραστάσεις και σταδιακά να καταξιώνεται γνωρίζοντας όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του. Παντρεύτηκε πριν την κατοχή και χώρισε σύντομα, το 1940 πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και μετά ξαναπαντρεύτηκε και ξαναχώρισε με οδυνηρό γεγονός από αυτόν τον γάμο το θάνατο των δίδυμων παιδιών τους κατά την γέννηση τους. Το 1943 εκλέχθηκε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων ηθοποιών και συνέβαλε καταλυτικά στην ίδρυση του Κρατικού θεάτρου Θεσσαλονίκης. Εντάχθηκε στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ και καθώς δεν υπέγραψε δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξη των κομμουνιστικών ιδεών, εξορίστηκε στην Μακρόνησο και στον Αη Στράτη για κοντά 7 χρόνια. Εκεί άντεξε τις δυσκολίες και τα βασανιστήρια με απαράμιλλο θάρρος, αναδείχτηκε σε εμψυχωτή των συντρόφων του και έκανε μεγάλες φιλίες όπως με τον Γιάννη Ρίτσο. Επέστρεψε από την εξορία το 1952, για ένα διάστημα δυσκολευόταν να βρει δουλειά, στεκόταν με τις ώρες έξω από το καφενείο του Λουμίδη, όπου σύχναζαν οι καλλιτέχνες της εποχής, μήπως καταφέρει να προσληφθεί σε κάποιο θέατρο. Το 1954 επανακάμπτει και γίνεται πρωταγωνιστής του «Θεάτρου Αθηνών», από το επόμενο έτος ξεκινάει συνεργασία με το «Εθνικό Λαϊκό Θέατρο», στο οποίο ανέβαιναν συνεχώς παραστάσεις. Το 1954 είναι η χρονιά που γνωρίζει και την σύντροφο της ζωής του με την οποία κάνει τον τρίτο του και πετυχημένο γάμο, ζει μαζί της μέχρι τέλους. Τα επόμενα τριάντα χρόνια θα παίξει σε σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις και σε πολλές ταινίες και θα καθιερωθεί ως μεγάλος ηθοποιός και σημαντικός άνθρωπος των τεχνών. Ήταν μανιώδης καπνιστής και έπαθε καρκίνο του πνεύμονα, πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, λίγο μετά που τέλειωσαν τα γυρίσματα της ταινία του Αγγελόπουλου «Ταξίδι στα Κήθυρα» στην οποία πρωταγωνιστούσε.

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ