ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Καβαμπάτα 1899 έως 1972 (73)

Ο χρόνος ρέει με τον ίδιο τρόπο για κάθε άνθρωπο. Ο κάθε άνθρωπος ρέει με διαφορετικό τρόπο μέσα στον χρόνο.


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Το σπίτι των..

Η γυναίκα που υποδέχτηκε τον Εγκούτσι στο πανδοχείο τον προειδοποίησε ότι δεν επιτρεπόταν να κάνει τίποτα που να μην συμφωνεί με τους κανόνες της αισθητικής. Δεν επιτρεπόταν να βάλει το δάχτυλο του μέσα στο στόμα της κοιμισμένης κοπέλας ή να επιχειρήσει κάτι παρόμοιο. Υπήρχε αυτό το μεγάλο τετράγωνο δωμάτιο και ένα άλλο δίπλα σε αυτό, όμως ήταν φανερό ότι δεν υπήρχαν άλλα δωμάτια στον επάνω όροφο: κι εφόσον ο χώρος στον κάτω όροφο ήταν αρκετά περιορισμένος για να εξυπηρετήσει πολλά άτομα, το μέρος με δυσκολία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πανδοχείο.

Ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα (1899-1972) ήταν σημαντικός Ιάπωνας συγγραφέας, μεταφρασμένιος σε πολλές χώρες και βραβευμένος με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1899 στην Οσάκα της Ιαπωνίας και από μικρός έμεινε ορφανός. Τον ανέλαβαν κάποιοι συγγενείς βάζοντας τον εσώκλειστο σε ένα σχολείο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο Φιλολογία και από τα φοιτητικά του χρόνια ξεκίνησε να γράφει και να δημοσιεύει, αρχικά μικρές ιστορίες σε πανεπιστημιακά περιοδικά, αργότερα σε λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες. Το 1926 εκδόθηκε το μυθιστόρημα του “Η χορεύτρια του Ιζου», το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τον έκανε γνωστό πολύ γρήγορα. Ακολούθησαν μια σειρά από μυθιστορήματα με πιο σημαντικά τα: «Η χώρα του χιονιού»,, «Ο ήχος του βουνού», «Η λίμνη», «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών», «Ομορφιά και θλίψη».

Το 1961 βραβεύτηκε με την υψηλότερη λογοτεχνική Ιαπωνική διάκριση, το Μετάλλιο του Πολιτισμού και το 1968 έγινε ο πρώτος Ιάπωνας συγγραφέας στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκτός από συγγραφέας υπήρξε και κριτικός λογοτεχνίας και ανέδειξε συγγραφείς όπως ο Γιούκιο Μπισίμα ο οποίος αυτοκτόνησε το 1970. Δύο χρόνια μετά, στις 16 Απριλίου του 1972, αυτοκτόνησε και ο ίδιος με γκάζι στο γραφείο του, χωρίς να αφήσει κάποιο σημείωμα.