ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Ζαν Ζιρωντού 1882 έως 1944 (62)

Αυτοί που κλαίνε συνέρχονται πιο γρήγορα από αυτούς που γελάνε.


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Η τρελή

του Σαγιό

ΥΠΟΘΕΣΗ
Η κόμισα Ωρελί, η τρελή του Σαγιό, ενσάρκωση της ανεπιτήδευτης, ρομαντικής, αλαφροΐσκιωτης φύσης, μαθαίνει το σχέδιο μιας ομάδας κυνικών επιχειρηματιών, που σκοπεύουν να εκμεταλλευτούν το υπέδαφος του Παρισιού καταστρέφοντας το, με στόχο να πλουτίσουν από το πετρέλαιο που φημολογείται ότι κρύβεται σε αυτό. Η Ωρελί κινητοποιεί όλους τους φίλους της και αντιστέκονται στην εξουσία του χρήματος, στήνουν μια παγίδα στους εχθρούς και καθώς αυτοί είναι τυφλωμένοι από την απληστία τους, καταφέρνει να τους καταστρέψει.

O Ζαν Ζιρωντού (Hippolyte Jean Giraudoux, 29 Οκτωβρίου 1882 – 31 Ιανουαρίου 1944) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, διπλωμάτης και κυρίως ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους δραματουργούς του Μεσοπολέμου. Γεννήθηκε στο Μπελάκ, στην επαρχεία της Οτ-Βιέν όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Από τα μαθητικά του ακόμη χρόνια διακρίθηκε για τις εξαιρετικές του επιδόσεις στα γράμματα και τον αθλητισμό και τελείωσε το λύκειο με υποτροφία. Μελέτησε τους αρχαίους έλληνες τραγικούς από τους οποίους εμπνεύστηκε πολλά πρόσωπα στα έργα του και έκανε ανώτερες σπουδές στα κλασικά γράμματα. Το 1906 κέρδισε μία υποτροφία για να κάνει γερμανικές σπουδές και ταξίδεψε σε Μόναχο, Βερολίνο, Χαϊδελβέργη και κατόπιν στην Αμερική, τον Καναδά, τις Αζόρες και τη Μαδέρα. Το 1907 επέστρεψε στη Γαλλία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, δούλεψε ως μόνιμος χρονογράφος στην εφημερίδα Le Matin και συγχρόνως ξεκίνησε να γράφει. Το 1908 εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Επαρχιώτικα». Το 1910 πέτυχε την είσοδό του στο διπλωματικό σώμα του Υπουργείου Εξωτερικών.

Το 1914 επιστρατεύτηκε ως λοχίας κατά τον Α παγκόσμιο πόλεμο και τραυματίστηκε δύο φορές, σε μια μάχη στην Αλσατία και αργότερα στην μάχη των Δαρδανελίων. Του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της τιμής για την δράση του στον πόλεμο και έγραψε δύο μυθιστορήματα από τις εμπειρίες στα πεδία των μαχών. Το 1908 παντρεύτηκε και έκανε ένα παιδί. Η φήμη του σαν συγγραφέας μεγάλωσε μετά τον πόλεμο και επισκίασε την πετυχημένη καριέρα του στο διπλωματικό σώμα ενώ την περίοδο ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Αρχικά έγραφε μυθιστορήματα και διηγήματα εβνώ από το 1928 στράφηκε στο θέατρο, γράφοντας σχεδόν κάθε χρόνο και έναν νέο έργο, με πιο σημαντικά τα «"Ο Πόλεμος της Τροίας δεν θα γίνει" «Ηλέκτρα» και «Η τρελή του Σαγιό». Πέθανε ξαφνικά τον Ιανουάριο του 1944, είτε από τροφική δηλητηρίαση είτε από φλεγμονή στο πάγκρεας.